Lucjan Gieros

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 21:33, 17 paź 2010 autorstwa Busol (dyskusja | edycje) (Utworzył nową stronę „1 Szczecin, dnia 31.10.2007 r. Przemówienie z okazji poświęcenie Ronda im. ks. Lucjana Gierosa Lucjan Gieros urodził się 16 czerwca 1930 roku w miejscowości Kosio...”)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

1 Szczecin, dnia 31.10.2007 r. Przemówienie z okazji poświęcenie Ronda im. ks. Lucjana Gierosa Lucjan Gieros urodził się 16 czerwca 1930 roku w miejscowości Kosiorki, leżącej na terenie ówczesnego powiatu Bielsko-Podlaskiego w parafii Ciechanowiec w diecezji pińskiej. Jego rodzicami byli Stanisław i Stanisława z domu Kostek. W swojej rodzinnej parafii przyjął pierwsze sakramenty święte. Od dnia 1 września 1937 r., rozpoczął naukę w szkole powszechnej w Przybyszewie. (oddalonej od domu o 2,5 km). Po napaści Niemiec na Polskę w 1939 przerwał naukę, którą wkrótce podjął uczęszczając w tajnym nauczaniu, a po wojnie znów w szkole powszechnej. Następnie podjął naukę w gimnazjum, które ukończył w 1949 roku. W tym samym roku został przyjęty do Zakładu Salezjańskiego w Różanym Stoku, gdzie przebywał rok. Tu zapoznał się z życiem i działalnością św. Jana Bosko i doświadczał jako wychowanek Jego charyzmatu. Zaowocowało to podjęciem decyzji o wstąpieniu do Towarzystwa Salezjańskiego. Dnia 24 lipca 1950 roku rozpoczął nowicjat w Czerwińsku, który ukończy złożeniem pierwszych ślubów zakonnych. Następnie został skierowany na praktykę pedagogiczną (tze. Asystencję) do Bazyliki NSPJ w Warszawie. Międzyczasie realizował program studiów filozoficznych, początkowo w czasie asystencji, a potem w studentacie filozoficznym w Kutnie. W 1954 roku w Czerwińsku ofiaruje się Chrystusowi na zawsze, składając śluby wieczyste. Po nich udał się do studentatu teologicznego w Lądzie, gdzie w roku 1957 przyjął święcenia diakonatu a rok później 18 marca, z rąk ks. bp. Antoniego Pawłowskiego święcenia kapłańskie. Jako neoprezbiter, ks. Lucjan skierowany został do pracy w Kutnie Woźniakowie, tam pełni funkcje asystenta kleryków i katechety oraz posługiwał chorym jako kapelan szpitala. W 1959 roku został przeniesiony do dobrze znanej sobie Bazyliki NSPJ w Warszawie, gdzie do 1967 roku z wielką pasją i oddaniem sprawował opiekę nad ministrantami oraz katechizował rzesze dzieci i młodzieży. Międzyczasie przez rok pracował w Łodzi w parafii pw. św. Teresy, jako rektor kościoła i katecheta klas maturalnych. W 1967 przełożeni powierzyli ks. Lucjanowi opiekę duszpasterską nad parafią Kobylanka, gdzie jako gorliwy proboszcz zaskarbił sobie wielkie przywiązanie i miłość parafian. Charyzma oraz zdolności organizacyjne sprawiły, że przełożeni skierowali go do pracy w Inspektoracie Towarzystwa Salezjańskiego w charakterze kierownika Ośrodka Powołaniowego. Swojej pracy oddawał się z wielkim entuzjazmem i zapałem. W trudnej rzeczywistości PRL-u, prowadził katechezy, rekolekcje, spotkania formacyjne oraz organizował na dużą skalę wypoczynek wakacyjny dla młodzieży. W tym samym czasie ks. Gieros pełni zaszczytną funkcję odpowiedzialnego za sektor duszpasterstwa młodzieży męskiej w komisji przy Episkopacie Polski. Po trzech latach pracy w Inspektoracie podjął się nowego wezwania jakie postawił przed Nim Bóg. W 1976 roku udał się do Rumi, gdzie do 1975 r. pełnił funkcję proboszcza parafii pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych a także dyrektora wspólnoty zakonnej. W tym czasie rozpoczął z ogromnym rozmachem budowę dwupoziomowego kościoła i domu zakonnego i katechetycznego, gdzie obecnie mieści się LO i Gimnazjum Towarzystwa Salezjańskiego. Od początku swojego pobytu w Rumi był także członkiem Rady Kapłańskiej Diecezji Chełmińskiej. 2 Na początku lat osiemdziesiątych ks. biskup Kazimierz Majdański kierując się względami duszpasterskimi, zaproponował salezjanom utworzenie nowej parafii na osiedlach Przyjaźni i Kaliny. Pierwszym administratorem parafii został ks. Lucjan Gieros, który przybył do Grodu Gryfa w czerwcu 1986 roku. W tym czasie dzięki wielkiemu darowi zjednywania ludzkich serc ks. Lucjan przy licznym udziale wolontariuszy, po zaledwie 21 tygodniach zdołał wybudować kaplicę, która poświęcona zostaje dnia 21 grudnia, tego dnia oficjalnie ks. Lucjan został proboszczem nowoerygowanej prawie 20-sto tysięcznej parafii. Razem ze swoim współpracownikami, jako gorliwy duszpasterz zajmował się tworzeniem struktur parafialnych powołując wiele grup i ruchów przykościelnych. Za szczególną troską wspierał i animował katechezę parafialną, duszpasterstwo młodzieżowe takie jak: grupy ministranckie, Oazowe, Duszpasterstwo Pielgrzymkowe Studentów, zespoły muzyczne, teatr ewangelizacyjny, sport parafialny czy tzw. ,,duszpasterstwo trzepakowe.” W tym czasie podjął się także budowy kompleksu budynków początkowo przeznaczonych jako domy zakonne i katechetyczne, później po transformacji ustrojowej w znacznej części przekazane na istniejące dziś gimnazjum, liceum i szkołę muzyczną Towarzystwa Salezjańskiego. Nawiązując w ten sposób do przedwojennej tradycji Szkoły Organowej prowadzonej przez Salezjanów w Przemyślu. Kolejnym dziełem Salezjańskim na terenie m. Szczecina w które dane było się zaangażować ks. Lucjanowi, była budowa kompleksu Edukacyjno Wychowawczego przy ul. Ku Słońcu. Historyczna więź Kościoła nad Odrą i Bałtykiem z Archidiecezją Bambergu i osobą św. Ottona – ewangelizatora tych ziem, zaowocowała decyzją o powstaniu kolejnego dzieła o charakterze oświatowym w postaci Szkoły Zawodowej z internatem dla młodzieży męskiej. Na prośbę ówczesnego Arcybiskupa Kazimierza Majdańskiego, skierowanej do Inspektora Tow. Salezjańskiego, ks. Stanisława Skopianka, podjęto działania związane z uzyskaniem terenu i zgody na jego użytkowanie od władz Samorządowych i Oświatowych miasta Szczecina. Inicjatywa ta, spotkała się z życzliwością i uznaniem. Ks. Gieros podjął trud budowania. W latami 1992-96 ukończono najważniejsze dla funkcjonowania placówki budynki. Zasadnicza Szkoła Zawodowa rozpoczęła swoją działalność edukacyjną w roku szkolnym 1994/95, wychodząc w ten sposób na przeciw przede wszystkim młodzieży z warstw uboższych. Bardzo ważnym środowiskiem oddziaływania wychowawczego w duchu św. Jana Bosko, stał się Internat, później przekształcony w Bursę Międzyszkolną. Dla wielu stała się ona nie tylko miejscem tymczasowego pobytu, ale także domem. Na uwagę zasługuje powstała wówczas i działająca od dziś świetlica środowiskowa dla dzieci z naszej dzielnicy. W ciągu kolejnych lat powołane zostały kolejne dzieła takie jak: Gimnazjum w roku 2001, Szkoła Podstawowa w roku 2003, Liceum Ogólnokształcące Towarzystwa Salezjańskiego w roku 2004, a całkiem niedawno powstał Mały Salezjański Dom Dziecka. We wszystkich tych przedsięwzięciach ks. Lucjan Gieros miał swój olbrzymi wpływ. W międzyczasie ks. Lucjan rozpoczął budowę obiektów sportowych. W 2002 r. oddano do użytku bogato wyposażoną halę sportową z zapleczem. Doprowadził także do stanu surowego budynek kaplicy przyszkolnej – mającą być ukoronowaniem dzieła, jako miejscem obecności Boga. 3 Ks. Lucjan marzył także o modernizacji obiektów sportowych z pełnowymiarowym boiskiem ze sztuczną nawierzchnią, boiskami do gier zespołowych, bieżnią i trybunami. Niestety nie dane mu było tego doczekać. W 2005 roku ciężko zapadł zdrowiu, przez rok walcząc z chorobą nowotworową dał świadectwo niezachwianej wiary, jednocząc się w cierpieniu z Chrystusem Ukrzyżowanym. W sobotę 22 kwietnia 2006 roku, w wigilię Niedzieli Miłosierdzia Bożego przekroczył próg nadziei wracając do Domu Ojca. W tym miejscu warto podkreślić, że ks. Gieros bardzo ukochał Szczecin i jego mieszkańców: gorliwie pracował nie tylko dla Zgromadzenia Salezjańskiego, gdzie przez wiele lat pełnił funkcję przełożonego domu zakonnego, proboszcza, radcy inspektorialnego; z wielkim oddaniem pracował na rzecz Diecezji, a potem Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej; podczas pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do Szczecina, był jednym z głównych odpowiedzialnych za budowę ołtarza papieskiego; przez dłuższy czas odpowiadał za koordynację prac społecznych przy budowie Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, gdzie poświęcał się jako spowiednik; przez wiele lat był członkiem Rady Kapłańskiej, Duszpasterskiej i Ekonomicznej Diecezji a potem Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej; przez 8 lat należał do Centrum Edukacyjnego Archidiecezji, był także członkiem Synodu; od 1995 został referentem Referatu Duszpasterstwa Rzemieślników Archidiecezji, a potem także członkiem rady Duszpasterstwa Rzemiosła Polskiego w Warszawie. Jego pracę uhonorowano w 2000 roku, nadaniem złotego medalu im. Jana Kilińskiego za zasługi dla rzemiosła polskiego wraz z odznaką; w uznaniu ogromnego zaangażowania w dzieło wychowania dzieci i młodzieży ks. Lucjan został odznaczony także w 2001 roku przez Ministra Edukacji Narodowej Medalem Komisji Edukacji Narodowej za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania. Ks. Lucjan pozostaje w naszej pamięci jako człowiek Ogromnej miłości do Boga, do Kościoła i jego Pasterzy, Zgromadzenia i jego przełożonych, Miasta i jego władz zwłaszcza Samorządowych i Oświatowych, ale także dla każdego człowieka, szczególnie młodego, dla którego jak św. Jan Bosko starał się być nie tylko nauczycielem, ale i Ojcem. Dla wielu był przyjacielem i wsparciem, dla wielu autorytetem, dla innych świadkiem przyjaźni z Bogiem. Jako spadkobiercy dzieł ks. Lucjana, dziękujemy: Władzom Miasta w osobie pana prezydenta Piotra Krzystka, za podjęcie uchwały w sprawie nadania rondu imienia ks. Lucjana Gierosa. Pracownikom Energopolu za podjęcie i sfinalizowanie budowy ronda; Jego Ekscelencji ks. Arcybiskupowi Zygmuntowi Kamińskiemu za życzliwą pamięć, modlitwę i poświęcenia ronda oraz pomnika ks. Lucjana. Jednocześnie jako Salezjanie po raz kolejny deklarujemy nie tylko pamięć o naszym współbracie, ale też troskę, którą on żywił w Duchu św. Jana Bosko o wychowanie młodych ludzi na dobrych chrześcijan i uczciwych obywateli.