Marian Piech: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 27: Linia 27:
 
Aktywnie uczestniczył w sferze organizacji nauki, m.in. jako członek Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1982-1985), Komitetu Fizjologii, Genetyki i Hodowli Roślin PAN (1985-1988), Polsko-Amerykańskiej Komisji Fullbrighta (1991-1997), członek rad naukowych: Polskiego Towarzystwa Biometrycznego (1976-1982), IUNG w Puławach (1988-1991), Sekcji Genetyki Stosowanej Roślin Zespołu P6 KBN (1991-1993), ekspert międzynarodowy ds. oceny Instytutu Produkcji Roślinnej w Pradze i współtwórca projektu jego restrukturyzacji oraz ekspert Komitetu Badań Naukowych i Komisji Wspólnot Europejskich do oceny projektów składanych w ramach projektów badawczych Wspólnot Europejskich (1993-1998). Ponadto był przewodniczącym Ministerialnej Komisji ds. rejestracji odmian zbóż (1971-2001), Rady Programowo-Konsultacyjnej COBORU w Słupi Wielkiej (1993-2001), Wydziału II Nauk Przyrodniczych i Rolniczych Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (1978-1993). Był redaktorem naukowym „Annales Scientiarum Stetinenses” seria „Nauki przyrodnicze i rolnicze” (1986-1994) oraz redaktorem naczelnym Wydawnictwa Naukowego Akademii Rolniczej w Szczecinie (1988-1992).
 
Aktywnie uczestniczył w sferze organizacji nauki, m.in. jako członek Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1982-1985), Komitetu Fizjologii, Genetyki i Hodowli Roślin PAN (1985-1988), Polsko-Amerykańskiej Komisji Fullbrighta (1991-1997), członek rad naukowych: Polskiego Towarzystwa Biometrycznego (1976-1982), IUNG w Puławach (1988-1991), Sekcji Genetyki Stosowanej Roślin Zespołu P6 KBN (1991-1993), ekspert międzynarodowy ds. oceny Instytutu Produkcji Roślinnej w Pradze i współtwórca projektu jego restrukturyzacji oraz ekspert Komitetu Badań Naukowych i Komisji Wspólnot Europejskich do oceny projektów składanych w ramach projektów badawczych Wspólnot Europejskich (1993-1998). Ponadto był przewodniczącym Ministerialnej Komisji ds. rejestracji odmian zbóż (1971-2001), Rady Programowo-Konsultacyjnej COBORU w Słupi Wielkiej (1993-2001), Wydziału II Nauk Przyrodniczych i Rolniczych Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (1978-1993). Był redaktorem naukowym „Annales Scientiarum Stetinenses” seria „Nauki przyrodnicze i rolnicze” (1986-1994) oraz redaktorem naczelnym Wydawnictwa Naukowego Akademii Rolniczej w Szczecinie (1988-1992).
  
 +
Opublikował ponad 300 prac, w tym ok. 180 prac naukowych. Dużą część stanowią prace popularyzatorskie przeznaczone dla praktyków rolnictwa. Wykształcił grono ponad 120 specjalistów magistrów inż. rolnictwa, wypromował 6 doktorów, z których jeden jest profesorem, a drugi doktorem habilitowanym. Recenzował ponad 30 prac doktorskich, 40 przewodów habilitacyjnych i wniosków na tytuł profesora, a także ponad 300 artykułów oraz wniosków i sprawozdań dotyczących grantów naukowych.
  
  
  
 
Zmarł [[2 stycznia]] [[2012]] roku w [[Szczecin|Szczecinie]]. Został pochowany 9 stycznia na [[Cmentarz Centralny|Cmentarzu Centralnym]] (kw. [http://cmentarze.szczecin.pl/chapter_11975.asp?smode=3&p1oid=D9CDE6885D244677930C46ED8C8AB294&p2oid=7D0B82F85F4A4E9F8079A33CF449CA17// 70B-6-7])
 
Zmarł [[2 stycznia]] [[2012]] roku w [[Szczecin|Szczecinie]]. Został pochowany 9 stycznia na [[Cmentarz Centralny|Cmentarzu Centralnym]] (kw. [http://cmentarze.szczecin.pl/chapter_11975.asp?smode=3&p1oid=D9CDE6885D244677930C46ED8C8AB294&p2oid=7D0B82F85F4A4E9F8079A33CF449CA17// 70B-6-7])

Wersja z 13:58, 2 sie 2019

prof. dr hab. Marian Piech
specjalista w zakresie doświadczalnictwa i hodowli roślin, nauczyciel akademicki
Data urodzenia 8 grudnia 1929
Miejsce urodzenia Nowy Borek
Data śmierci 2 stycznia 2012
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 70B-6-7)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Marian Piech (1929-2012) – prof. dr. hab. nauk rolniczych w zakresie doświadczalnictwa i hodowli roślin, nauczyciel akademicki

Życiorys

Marian Piech urodził się 8 grudnia 1929 roku w podkarpackiej wsi, Nowym Borku k. Rzeszowa, jako najmłodszy syn w rodzinie wielodzietnej. Jego ojciec Wincenty był stolarzem i kołodziejem, a matka Marianna zajmowała się domem. Rodzina była bardzo muzykalna, wszyscy bracia grali na różnych instrumentach muzycznych. Marian jeszcze w szkole podstawowej, podczas wojny, nauczył się grać na akordeonie i sztukę tę ciągle doskonalił, grając w rodzinnym gronie. Po szkole podstawowej podjął naukę w klasie humanistycznej I Liceum Ogólnokształcącym im. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie. Nauczył się tam m.in. języka łacińskiego, którym biegle posługiwał się podczas całego życia. Ułatwiło mu to nauczenie się innych języków obcych, których znał pięć. W 1949 roku zdał maturę i wyjechał na studia do Krakowa. W 1953 roku ukończył studia inżynierskie na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1954 roku w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu uzyskał tytuł magistra inżyniera rolnictwa o specjalności hodowla roślin i nasiennictwo. W tym samym roku podjął studia aspiranckie w Katedrze Hodowli Roślin i Nasiennictwa. Został także kierownikiem pola doświadczalnego w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Swojec k. Wrocławia, gdzie prowadził doświadczenia polowe realizowane w Katedrze i zajmował się kolekcją odmian uprawnych oraz dzikich form roślin zbożowych.

W roku 1961 uzyskał stopień naukowy doktora nauk rolno-leśnych na podstawie pracy doktorskiej Wpływ terminu siewu na wartość wypiekową ziarna odmian pszenicy jarej i ozimej, zrealizowanej pod kierunkiem prof. dr. Tadeusza Ruebenbauera. W lutym 1962 roku został przeniesiony służbowo do Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie na stanowisko adiunkta w Katedrze Roślin i Nasiennictwa, kierowanej przez prof. dr. Andrzeja Słabońskiego. Prowadził wykłady z przedmiotu Statystyka matematyczna i doświadczalnictwo rolnicze oraz wybrane wykłady z hodowli jakościowej zbóż. W latach 1963/64 odbył półroczny staż naukowy w Uniwersytecie w Halle oraz w Instytucie Hodowli Zbóż w Hadmersleben należącym do Akademii Nauk Rolniczych NRD. Po powrocie z NRD zorganizował pracownię oceny wartości wypiekowej zbóż, która funkcjonuje do dziś. Po uzyskaniu w 1970 roku stopnia naukowego dr. hab. nauk rolniczych za pracę Ocena plenności odmian pszenicy na podstawie wyników doświadczeń poletkowych i produkcyjnych w zależności od warunków glebowych, klimatycznych i nawożenia został docentem i kierownikiem nowo utworzonego Zakładu Doświadczalnictwa. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1977, a tytuł profesora zwyczajnego w 1987. W roku 1986 przebywał jako visiting professor przez 6 miesięcy w Uniwersytecie Rolniczym w Chapingo (Meksyk). W 1987 roku na zaproszenie Uniwersytetu w Giessen wygłosił cykl wykładów na temat biologii i oceny jakości ziarna pszenżyta.

W latach 1972-1975 był prodziekanem Wydziału Kształtowania Środowiska i Rolnictwa. W roku 1993 został wybrany na stanowisko rektora Akademii Rolniczej w Szczecinie i funkcję tę pełnił do 1996 roku. Ściśle współpracował z instytucjami rolniczymi, biorąc udział w szkoleniu służb agronomicznych, specjalistów centrali nasiennej, stacji doświadczalnych oceny odmian i doświadczalnictwa rolniczego Pomorza Zachodniego. Przez 30 lat (1971-2001) nieprzerwanie był przewodniczącym Państwowej Komisji ds. Rejestracji Odmian Zbóż w Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin (COBORU) w Słupi Wielkiej k. Poznania.

Aktywnie uczestniczył w sferze organizacji nauki, m.in. jako członek Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1982-1985), Komitetu Fizjologii, Genetyki i Hodowli Roślin PAN (1985-1988), Polsko-Amerykańskiej Komisji Fullbrighta (1991-1997), członek rad naukowych: Polskiego Towarzystwa Biometrycznego (1976-1982), IUNG w Puławach (1988-1991), Sekcji Genetyki Stosowanej Roślin Zespołu P6 KBN (1991-1993), ekspert międzynarodowy ds. oceny Instytutu Produkcji Roślinnej w Pradze i współtwórca projektu jego restrukturyzacji oraz ekspert Komitetu Badań Naukowych i Komisji Wspólnot Europejskich do oceny projektów składanych w ramach projektów badawczych Wspólnot Europejskich (1993-1998). Ponadto był przewodniczącym Ministerialnej Komisji ds. rejestracji odmian zbóż (1971-2001), Rady Programowo-Konsultacyjnej COBORU w Słupi Wielkiej (1993-2001), Wydziału II Nauk Przyrodniczych i Rolniczych Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (1978-1993). Był redaktorem naukowym „Annales Scientiarum Stetinenses” seria „Nauki przyrodnicze i rolnicze” (1986-1994) oraz redaktorem naczelnym Wydawnictwa Naukowego Akademii Rolniczej w Szczecinie (1988-1992).

Opublikował ponad 300 prac, w tym ok. 180 prac naukowych. Dużą część stanowią prace popularyzatorskie przeznaczone dla praktyków rolnictwa. Wykształcił grono ponad 120 specjalistów magistrów inż. rolnictwa, wypromował 6 doktorów, z których jeden jest profesorem, a drugi doktorem habilitowanym. Recenzował ponad 30 prac doktorskich, 40 przewodów habilitacyjnych i wniosków na tytuł profesora, a także ponad 300 artykułów oraz wniosków i sprawozdań dotyczących grantów naukowych.


Zmarł 2 stycznia 2012 roku w Szczecinie. Został pochowany 9 stycznia na Cmentarzu Centralnym (kw. 70B-6-7)