Miejsca straceń na terenie miejskim późnośredniowiecznego i nowożytnego Szczecina: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 5: Linia 5:
 
==Wykaz miejsc straceń==
 
==Wykaz miejsc straceń==
 
===Szubienica na Rynku Siennym===
 
===Szubienica na Rynku Siennym===
[http://encyklopedia.szczecin.pl/wiki/Obszar_Starego_Rynku_(Dolne_Miasto)# Rynek Sienny] był głównym placem w [[Obwarowania miejskie Szczecina|obrębie murów miejskich]] na obszarze dolnego Starego Miasta. Pierwszą wiarygodną informację o istnieniu przy ówczesnym [[Ratusz Staromiejski (Szczecin)|ratuszu miejskim]] od czasów średniowiecza miejsca straceń, podaje nam [[Paul Friedeborn|Friedeborn]] w swoim [[Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern|historycznym opisie miasta Szczecina]], gdzie pod datą [[3 marca]] [[1592]] roku wymienia ścięcie oskarżonej o czary żony książęcego łowczego Elisabeth von Dobbersitz i spalenie jej zwłok na ułożonym obok stosie <ref>P. Friedeborn, ''Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern [...] Gedruckt zu Alten Stettin'', [[1613]]. Das ander Buch, s. 138; także M. Wehrmann, ''Geschichte der Stadt Stettin''. Stettin [[1911]], s. 264.</ref> Z kolei [[10 lipca]] [[1602]] roku spalono tu na stosie oskarżoną o kontakty z diabłem Trine Rungen <ref>P. Friedeborn, ''Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern''..., op. cit. Das drite Buch, s. 3.</ref> Kat miejski wraz ze swymi pomocnikami miał tyle pracy, że baszty więzienne oraz pomieszczenie w ratuszu, zwane „''Finkenbauer''” było najczęściej puste.
+
[http://encyklopedia.szczecin.pl/wiki/Obszar_Starego_Rynku_(Dolne_Miasto)# Rynek Sienny] był głównym placem w [[Obwarowania miejskie Szczecina|obrębie murów miejskich]] na obszarze dolnego Starego Miasta. Pierwszą wiarygodną informację o istnieniu przy ówczesnym [[Ratusz Staromiejski (Szczecin)|ratuszu miejskim]] od czasów średniowiecza miejsca straceń, podaje nam [[Paul Friedeborn|Friedeborn]] w swoim [[Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern|historycznym opisie miasta Szczecina]], gdzie pod datą [[3 marca]] [[1592]] roku wymienia ścięcie oskarżonej o czary żony książęcego łowczego Elisabeth von Dobbersitz i spalenie jej zwłok na ułożonym obok stosie <ref>P. Friedeborn, ''Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern [...] Gedruckt zu Alten Stettin'', [[1613]]. Das ander Buch, s. 138; także M. Wehrmann, ''Geschichte der Stadt Stettin''. Stettin [[1911]], s. 264.</ref> Z kolei [[10 lipca]] [[1602]] roku spalono tu na stosie oskarżoną o kontakty z diabłem Trine Rungen <ref>P. Friedeborn, ''Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern''..., op. cit. Das drite Buch, s. 3.</ref> Kat miejski wraz ze swymi pomocnikami miał tyle pracy, że baszty więzienne oraz pomieszczenie w ratuszu, zwane „''Finkenbauer''” <ref>W dialekcie dolnoniemieckim, m. in w wielu miejscowościach Dolnej Saksonii tak określano więzienie dla niemoralnie prowadzących się ludzi: stąd określenie „''Finkenherr''”, urzędnik policyjny ścigający męty społeczne, a także „''Finkengeld''” oznaczające karę dla schwytanych prostytutek. Zob. ''Deutsches  Wörterbuch  von  Jacob  und  Wilhelm  Grimm''.  16  Bde.  in  32  Teilbänden.  Leipzig  1854-1961.  Quellenver-zeichnis Leipzig [[1971]], także wynik wyszukiwania w  witrynie woerterbuchnetz.de.</ref>, było najczęściej puste.  
  
 
===Szubieniczne Wzgórze (Galgenberg)===
 
===Szubieniczne Wzgórze (Galgenberg)===

Wersja z 15:46, 1 wrz 2019

STRONA W BUDOWIE

Miejsca straceń na terenie miejskim Szczecina - począwszy od XIII wieku i przyznaniu przywilejów sądowych na terenie obszaru miejskiego Szczecina, podobnie jak w innych miasta, powstały miejsca straceń w formie stałych szubienic. Zwykle umieszczane były na rozstajach dróg położonych na granicy pól należących do miasta, ale również sytuowano je w obrębie murów miejskich, W Szczecinie ustawiono ją na głównym placu Dolnego Starego Miasta, ale już w okresie późnego średniowiecza pojawiają się wzmianki o miejscach straceń położonych poza murami miasta. Wiązało to się z wprowadzeniem w 1532 roku przez Karola V, króla Hiszpanii i cesarza rzymskiego kodeksu karnego zwanego Constitutio Criminalis Carolina, znanego również pod skrótem „Carolina”.
Szczecin w swojej historii posiadał co najmniej cztery odnotowane szubienice i jedną znaną nam ze szkicu projektu rozbudowy fortyfikacji w 1631 roku.

Wykaz miejsc straceń

Szubienica na Rynku Siennym

Rynek Sienny był głównym placem w obrębie murów miejskich na obszarze dolnego Starego Miasta. Pierwszą wiarygodną informację o istnieniu przy ówczesnym ratuszu miejskim od czasów średniowiecza miejsca straceń, podaje nam Friedeborn w swoim historycznym opisie miasta Szczecina, gdzie pod datą 3 marca 1592 roku wymienia ścięcie oskarżonej o czary żony książęcego łowczego Elisabeth von Dobbersitz i spalenie jej zwłok na ułożonym obok stosie [1] Z kolei 10 lipca 1602 roku spalono tu na stosie oskarżoną o kontakty z diabłem Trine Rungen [2] Kat miejski wraz ze swymi pomocnikami miał tyle pracy, że baszty więzienne oraz pomieszczenie w ratuszu, zwane „Finkenbauer[3], było najczęściej puste.

Szubieniczne Wzgórze (Galgenberg)

Szubienica za Bramą Młyńską

  • Szubienica miejska
  • Szafot książęcy „Kruczy Kamień”

Szubienica przy Bramie Parnickiej

Szubienica na Dolnym Wiku

Przypisy

  1. P. Friedeborn, Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern [...] Gedruckt zu Alten Stettin, 1613. Das ander Buch, s. 138; także M. Wehrmann, Geschichte der Stadt Stettin. Stettin 1911, s. 264.
  2. P. Friedeborn, Historische Beschreibung der Stadt Alten Stettin in Pommern..., op. cit. Das drite Buch, s. 3.
  3. W dialekcie dolnoniemieckim, m. in w wielu miejscowościach Dolnej Saksonii tak określano więzienie dla niemoralnie prowadzących się ludzi: stąd określenie „Finkenherr”, urzędnik policyjny ścigający męty społeczne, a także „Finkengeld” oznaczające karę dla schwytanych prostytutek. Zob. Deutsches Wörterbuch von Jacob und Wilhelm Grimm. 16 Bde. in 32 Teilbänden. Leipzig 1854-1961. Quellenver-zeichnis Leipzig 1971, także wynik wyszukiwania w witrynie woerterbuchnetz.de.

Bibliografia

  • Fredrich C., Die Baugeschichte Stettins unter König Friedrich Wilhelm I. W: BSt NF Bd. XXXI, Stettin 1929.
  • Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung – von Hugo Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von Carl Fredrich. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin 1926.

Linki zewnętrzne



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk