Pałac (Strzyżno): Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (zamienił w treści „{{Autor|” na „{{AutorP|”)
Linia 1: Linia 1:
{{Dwór infobox
{{Dwór infobox
|dwór_nazwa          = Pałac w Strzyżnie
|dwór_nazwa          = Pałac w Strzyżnie
|dwór_grafika        = Pałac (Strzyżno).jpeg
|dwór_grafika        = Pałac (Strzyżno).jpeg
|grafika_opis        =
|grafika_opis        =
|lokalizacja        = <Strzyżno>
|lokalizacja        = Strzyżno
|nazwa_niemiecka    = Streesen  
|nazwa_niemiecka    = ''Streesen''
|projektant          = nieznany
|projektant          = nieznany
|data_budowy        = 1870 r., rozb. pocz. XX w.
|data_budowy        = 1870 r., rozb. pocz. XX w.
}}
}}
{{koordynaty|53.277429|15.039055}}
'''Pałac w [[Strzyżno|Strzyżnie]]''' (niem. ''Streesen'', [[gmina Stargard Szczeciński]])
==Wieś==
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z [[1305]] roku z dokumentu, w którym książę Otton I przekazał biskupowi kamieńskiemu 300 łanów w kilku wsiach (m.in. w Strzyżnie). W [[1459]] roku książę Otton III przekazał synowi zmarłego burmistrza Szczecina Rudolfa Dossego 13½ łanu i gospodarstwa chłopskie. W [[1487]] roku połowę wsi od lennika książęcego Hansa von Dossego kupili joannici. W [[1606]] i [[1618]] roku lennikiem części ziem był Zabel von Dosse. Od [[1487]] do [[1714]] roku część wsi z 23 łanami ziemi, młynem i lennem kościelnym należała do rodziny rycerskiej von Billerbecków. Inna część wsi (15½ łanu) należała do rodziny Winsenów, która w [[1681]] roku sprzedała ją Kasparowi Ludwikowi von Billerbeckowi, synowi Hansa. W [[1628]] roku we wsi były: 32 łany chłopskie, 3 zagrodników, 2 młyny, karczma, owczarnia, pastuch, tkacz i 3 parobków.


{{koordynaty|53.277429|15.039055}}
W [[1742]] roku wieś kupiła wdowa po senatorze Filipie Müllerze. Następnymi właścicielami od [[1743]] roku byli: córka wdowy a żona radcy wojennego Richarda Christopha von Sydowa, w [[1777]] roku syn Richarda – Fryderyk Wilhelm, w latach [[1790]]–[[1795]] landrat pyrzycki August Ernest von Schöning, później ponownie rodzina von Billerbecków. W [[1828]] roku właścicielem wsi był Henryk Messner, w [[1831]] roku Ernest Lehmann, w [[1846]] roku Ernest Karl Barkow, w [[1859]] roku wdowa po nim, a w [[1863]] roku właścicielem została rodzina Bohmów. W połowie XIX wieku do majątku zamieszkiwanego przez 170 mieszkańców należało: 10 budynków mieszkalnych, 2 przemysłowe, 28 gospodarczych i młyn nad Iną. Do wsi zamieszkanej przez 77 mieszkańców należało: 8 budynków mieszkalnych, 1 przemysłowy i 9 gospodarczych.  


==Wieś==
W [[1911]] roku właścicielem wsi był Wilhelm Bohm. W [[1939]] roku ostatnim właścicielem był Ulrich Bohm, a jego majątek obejmował 1 308 ha ziemi.


Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1305 roku z dokumentu, w którym książę Otton I przekazał biskupowi kamieńskiemu 300 łanów w kilku wsiach (m.in. w Strzyżnie). W 1459 roku książę Otton III przekazał synowi zmarłego burmistrza Szczecina Rudolfa Dossego 13½ łanu i gospodarstwa chłopskie. W 1487 roku połowę wsi od lennika książęcego Hansa von Dossego kupili joannici. W 1606 i 1618 roku lennikiem części ziem był Zabel von Dosse. Od 1487 do 1714 roku część wsi z 23 łanami ziemi, młynem i lennem kościelnym należała do rodziny rycerskiej von Billerbecków. Inna część wsi (15½ łanu) należała do rodziny Winsenów, która w 1681 roku sprzedała ją Kasparowi Ludwikowi von Billerbeckowi, synowi Hansa. W 1628 roku we wsi były: 32 łany chłopskie, 3 zagrodników, 2 młyny, karczma, owczarnia, pastuch, tkacz i 3 parobków. W 1742 roku wieś kupiła wdowa po senatorze Filipie Müllerze. Następnymi właścicielami od 1743 roku byli: córka wdowy a żona radcy wojennego Richarda Christopha von Sydowa, w 1777 roku syn Richarda – Fryderyk Wilhelm, w latach 1790 – 1795 landrat pyrzycki August Ernest von Schöning, później ponownie rodzina von Billerbecków. W 1828 roku właścicielem wsi był Henryk Messner, w 1831 roku Ernest Lehmann, w 1846 roku Ernest Karl Barkow, w 1859 roku wdowa po nim, a w 1863 roku właścicielem została rodzina Bohmów. W połowie XIX wieku do majątku zamieszkiwanego przez 170 mieszkańców należało: 10 budynków mieszkalnych, 2 przemysłowe, 28 gospodarczych i młyn nad Iną. Do wsi zamieszkanej przez 77 mieszkańców należało: 8 budynków mieszkalnych, 1 przemysłowy i 9 gospodarczych. W 1911 roku właścicielem wsi był Wilhelm Bohm.  W 1939 roku ostatnim właścicielem był Ulrich Bohm, a jego majątek obejmował 1 308 ha ziemi. Po II wojnie światowej dawny folwark wykorzystywany był przez PGR, obecnie pełni funkcje mieszkalne dla kilku rodzin.  
Po II wojnie światowej dawny folwark wykorzystywany był przez PGR, obecnie pełni funkcje mieszkalne dla kilku rodzin.  


==Dwór==
==Dwór==
We wsi znajduje się dwukondygnacyjny pałac z dwiema przybudówkami, kryty płaskim dachem naczółkowym. Budynek powstał około [[1870]] roku i prawdopodobnie został rozbudowany na początku XX wieku. Jest to obiekt jednorodny stylistycznie zbudowany w duchu neoklasycyzmu. Elewacja frontowa ujęta jest ryzalitami z boniowanymi lizenami i pilastrami, okna zakończone profilowanymi gzymsami. Centralny ryzalit z dwoma wejściami do pałacu jest zwieńczony trójkątnym tympanonem. Historyczne wyposażenie wnętrz, poza stolarką drzwiową i schodami, nie zachowało się.


We wsi znajduje się dwukondygnacyjny pałac z dwiema przybudówkami, kryty płaskim dachem naczółkowym. Budynek powstał około 1870 roku i prawdopodobnie został rozbudowany na początku XX wieku. Jest to obiekt jednorodny stylistycznie zbudowany w duchu neoklasycyzmu. Elewacja frontowa ujęta jest ryzalitami z boniowanymi lizenami i pilastrami, okna zakończone profilowanymi gzymsami. Centralny ryzalit z dwoma wejściami do pałacu jest zwieńczony trójkątnym tympanonem. Historyczne wyposażenie wnętrz, poza stolarką drzwiową i schodami, nie zachowało się. W sąsiedztwie budynku znajdują się zachowane zabudowania folwarczne, dwojaki, czworaki oraz park pałacowy z drugiej połowy XIX wieku o powierzchni 3,1 ha z aleją kasztanową, okazami buka pospolitego, dębu szypułkowego oraz lipy drobnolistnej. Obiekt dostępny z zewnątrz.  
W sąsiedztwie budynku znajdują się zachowane zabudowania folwarczne, dwojaki, czworaki oraz park pałacowy z drugiej połowy XIX wieku o powierzchni 3,1 ha z aleją kasztanową, okazami buka pospolitego, dębu szypułkowego oraz lipy drobnolistnej.  


Obiekt dostępny z zewnątrz.
==Bibliografia==
==Bibliografia==
Majewski M.(red), Bierca A.,Gwiazdowska E., Kalita-Skwirzyńska K., Kulesza-Szerniewicz O., MaćkówN., Markiewicz U., Rymar E., Słowiński S., Witek W., Katalog Zabytków Powiatu Stargardzkiego, Tom I, Tom II,Stargard 2010   
* Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 1. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.  
* Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 2. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.  
{{AutorP|[[Użytkownik:Sidvicious|Maciej Burdzy]]}}
{{AutorP|[[Użytkownik:Sidvicious|Maciej Burdzy]]}}
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica - do sprawdzenia]]
[[Kategoria:Pomeranica - Dwory]]
[[Kategoria:Pomeranica - Dwory]]
[[Kategoria:Strzyżno]]
[[Kategoria:Strzyżno]]

Wersja z 11:34, 30 cze 2014

Pałac w Strzyżnie
Pałac w Strzyżnie
Nazwa niemiecka Streesen
Lokalizacja Strzyżno
Projektant nieznany
Data budowy 1870 r., rozb. pocz. XX w.

Geolokalizacja: 53.277429,15.039055

Pałac w Strzyżnie (niem. Streesen, gmina Stargard Szczeciński)

Wieś

Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1305 roku z dokumentu, w którym książę Otton I przekazał biskupowi kamieńskiemu 300 łanów w kilku wsiach (m.in. w Strzyżnie). W 1459 roku książę Otton III przekazał synowi zmarłego burmistrza Szczecina Rudolfa Dossego 13½ łanu i gospodarstwa chłopskie. W 1487 roku połowę wsi od lennika książęcego Hansa von Dossego kupili joannici. W 1606 i 1618 roku lennikiem części ziem był Zabel von Dosse. Od 1487 do 1714 roku część wsi z 23 łanami ziemi, młynem i lennem kościelnym należała do rodziny rycerskiej von Billerbecków. Inna część wsi (15½ łanu) należała do rodziny Winsenów, która w 1681 roku sprzedała ją Kasparowi Ludwikowi von Billerbeckowi, synowi Hansa. W 1628 roku we wsi były: 32 łany chłopskie, 3 zagrodników, 2 młyny, karczma, owczarnia, pastuch, tkacz i 3 parobków.

W 1742 roku wieś kupiła wdowa po senatorze Filipie Müllerze. Następnymi właścicielami od 1743 roku byli: córka wdowy a żona radcy wojennego Richarda Christopha von Sydowa, w 1777 roku syn Richarda – Fryderyk Wilhelm, w latach 17901795 landrat pyrzycki August Ernest von Schöning, później ponownie rodzina von Billerbecków. W 1828 roku właścicielem wsi był Henryk Messner, w 1831 roku Ernest Lehmann, w 1846 roku Ernest Karl Barkow, w 1859 roku wdowa po nim, a w 1863 roku właścicielem została rodzina Bohmów. W połowie XIX wieku do majątku zamieszkiwanego przez 170 mieszkańców należało: 10 budynków mieszkalnych, 2 przemysłowe, 28 gospodarczych i młyn nad Iną. Do wsi zamieszkanej przez 77 mieszkańców należało: 8 budynków mieszkalnych, 1 przemysłowy i 9 gospodarczych.

W 1911 roku właścicielem wsi był Wilhelm Bohm. W 1939 roku ostatnim właścicielem był Ulrich Bohm, a jego majątek obejmował 1 308 ha ziemi.

Po II wojnie światowej dawny folwark wykorzystywany był przez PGR, obecnie pełni funkcje mieszkalne dla kilku rodzin.

Dwór

We wsi znajduje się dwukondygnacyjny pałac z dwiema przybudówkami, kryty płaskim dachem naczółkowym. Budynek powstał około 1870 roku i prawdopodobnie został rozbudowany na początku XX wieku. Jest to obiekt jednorodny stylistycznie zbudowany w duchu neoklasycyzmu. Elewacja frontowa ujęta jest ryzalitami z boniowanymi lizenami i pilastrami, okna zakończone profilowanymi gzymsami. Centralny ryzalit z dwoma wejściami do pałacu jest zwieńczony trójkątnym tympanonem. Historyczne wyposażenie wnętrz, poza stolarką drzwiową i schodami, nie zachowało się.

W sąsiedztwie budynku znajdują się zachowane zabudowania folwarczne, dwojaki, czworaki oraz park pałacowy z drugiej połowy XIX wieku o powierzchni 3,1 ha z aleją kasztanową, okazami buka pospolitego, dębu szypułkowego oraz lipy drobnolistnej.

Obiekt dostępny z zewnątrz.

Bibliografia

  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 1. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.
  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 2. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Maciej Burdzy