Pałac (Strzyżno): Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (Zastępowanie tekstu - "Stargard Szczeciński" na "Stargard")
 
(Nie pokazano 2 wersji utworzonych przez 2 użytkowników)
Linia 9: Linia 9:
}}
}}
{{koordynaty|53.277429|15.039055}}
{{koordynaty|53.277429|15.039055}}
'''Pałac w [[Strzyżno|Strzyżnie]]''' (niem. ''Streesen'', [[gmina Stargard Szczeciński]])
'''Pałac w [[Strzyżno|Strzyżnie]]''' (niem. ''Streesen'', [[gmina Stargard]])
==Wieś==
==Wieś==
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z [[1305]] roku z dokumentu, w którym książę Otton I przekazał biskupowi kamieńskiemu 300 łanów w kilku wsiach (m.in. w Strzyżnie). W [[1459]] roku książę Otton III przekazał synowi zmarłego burmistrza Szczecina Rudolfa Dossego 13½ łanu i gospodarstwa chłopskie. W [[1487]] roku połowę wsi od lennika książęcego Hansa von Dossego kupili joannici. W [[1606]] i [[1618]] roku lennikiem części ziem był Zabel von Dosse. Od [[1487]] do [[1714]] roku część wsi z 23 łanami ziemi, młynem i lennem kościelnym należała do rodziny rycerskiej von Billerbecków. Inna część wsi (15½ łanu) należała do rodziny Winsenów, która w [[1681]] roku sprzedała ją Kasparowi Ludwikowi von Billerbeckowi, synowi Hansa. W [[1628]] roku we wsi były: 32 łany chłopskie, 3 zagrodników, 2 młyny, karczma, owczarnia, pastuch, tkacz i 3 parobków.  
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z [[1305]] roku z dokumentu, w którym książę Otton I przekazał biskupowi kamieńskiemu 300 łanów w kilku wsiach (m.in. w Strzyżnie). W [[1459]] roku książę Otton III przekazał synowi zmarłego burmistrza Szczecina Rudolfa Dossego 13½ łanu i gospodarstwa chłopskie. W [[1487]] roku połowę wsi od lennika książęcego Hansa von Dossego kupili joannici. W [[1606]] i [[1618]] roku lennikiem części ziem był Zabel von Dosse. Od [[1487]] do [[1714]] roku część wsi z 23 łanami ziemi, młynem i lennem kościelnym należała do rodziny rycerskiej von Billerbecków. Inna część wsi (15½ łanu) należała do rodziny Winsenów, która w [[1681]] roku sprzedała ją Kasparowi Ludwikowi von Billerbeckowi, synowi Hansa. W [[1628]] roku we wsi były: 32 łany chłopskie, 3 zagrodników, 2 młyny, karczma, owczarnia, pastuch, tkacz i 3 parobków.  
Linia 30: Linia 30:
{{AutorP|[[Użytkownik:Sidvicious|Maciej Burdzy]]}}
{{AutorP|[[Użytkownik:Sidvicious|Maciej Burdzy]]}}
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica - do sprawdzenia]]
[[Kategoria:Pomeranica FB 2014]]
[[Kategoria:Pomeranica - Dwory]]
[[Kategoria:Pomeranica - Zamki i pałace]]
[[Kategoria:Strzyżno]]
[[Kategoria:Strzyżno]]
[[Kategoria:Gmina Stargard Szczeciński]]
[[Kategoria:Gmina Stargard]]
[[Kategoria:Powiat stargardzki]]
[[Kategoria:Powiat stargardzki]]
[[Kategoria:Pomeranica FBa]]
[[Kategoria:Pomeranica FBa]]
{{DEFAULTSORT:Strzyżno}}
{{DEFAULTSORT:Strzyżno}}

Aktualna wersja na dzień 16:18, 17 mar 2016

Pałac w Strzyżnie
Pałac w Strzyżnie
Nazwa niemiecka Streesen
Lokalizacja Strzyżno
Projektant nieznany
Data budowy 1870 r., rozb. pocz. XX w.

Geolokalizacja: 53.277429,15.039055

Pałac w Strzyżnie (niem. Streesen, gmina Stargard)

Wieś

Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1305 roku z dokumentu, w którym książę Otton I przekazał biskupowi kamieńskiemu 300 łanów w kilku wsiach (m.in. w Strzyżnie). W 1459 roku książę Otton III przekazał synowi zmarłego burmistrza Szczecina Rudolfa Dossego 13½ łanu i gospodarstwa chłopskie. W 1487 roku połowę wsi od lennika książęcego Hansa von Dossego kupili joannici. W 1606 i 1618 roku lennikiem części ziem był Zabel von Dosse. Od 1487 do 1714 roku część wsi z 23 łanami ziemi, młynem i lennem kościelnym należała do rodziny rycerskiej von Billerbecków. Inna część wsi (15½ łanu) należała do rodziny Winsenów, która w 1681 roku sprzedała ją Kasparowi Ludwikowi von Billerbeckowi, synowi Hansa. W 1628 roku we wsi były: 32 łany chłopskie, 3 zagrodników, 2 młyny, karczma, owczarnia, pastuch, tkacz i 3 parobków.

W 1742 roku wieś kupiła wdowa po senatorze Filipie Müllerze. Następnymi właścicielami od 1743 roku byli: córka wdowy a żona radcy wojennego Richarda Christopha von Sydowa, w 1777 roku syn Richarda – Fryderyk Wilhelm, w latach 17901795 landrat pyrzycki August Ernest von Schöning, później ponownie rodzina von Billerbecków. W 1828 roku właścicielem wsi był Henryk Messner, w 1831 roku Ernest Lehmann, w 1846 roku Ernest Karl Barkow, w 1859 roku wdowa po nim, a w 1863 roku właścicielem została rodzina Bohmów. W połowie XIX wieku do majątku zamieszkiwanego przez 170 mieszkańców należało: 10 budynków mieszkalnych, 2 przemysłowe, 28 gospodarczych i młyn nad Iną. Do wsi zamieszkanej przez 77 mieszkańców należało: 8 budynków mieszkalnych, 1 przemysłowy i 9 gospodarczych.

W 1911 roku właścicielem wsi był Wilhelm Bohm. W 1939 roku ostatnim właścicielem był Ulrich Bohm, a jego majątek obejmował 1 308 ha ziemi.

Po II wojnie światowej dawny folwark wykorzystywany był przez PGR, obecnie pełni funkcje mieszkalne dla kilku rodzin.

Dwór

We wsi znajduje się dwukondygnacyjny pałac z dwiema przybudówkami, kryty płaskim dachem naczółkowym. Budynek powstał około 1870 roku i prawdopodobnie został rozbudowany na początku XX wieku. Jest to obiekt jednorodny stylistycznie zbudowany w duchu neoklasycyzmu. Elewacja frontowa ujęta jest ryzalitami z boniowanymi lizenami i pilastrami, okna zakończone profilowanymi gzymsami. Centralny ryzalit z dwoma wejściami do pałacu jest zwieńczony trójkątnym tympanonem. Historyczne wyposażenie wnętrz, poza stolarką drzwiową i schodami, nie zachowało się.

W sąsiedztwie budynku znajdują się zachowane zabudowania folwarczne, dwojaki, czworaki oraz park pałacowy z drugiej połowy XIX wieku o powierzchni 3,1 ha z aleją kasztanową, okazami buka pospolitego, dębu szypułkowego oraz lipy drobnolistnej.

Obiekt dostępny z zewnątrz.

Bibliografia

  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 1. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.
  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 2. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Maciej Burdzy