Sławomir Wilk

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The printable version is no longer supported and may have rendering errors. Please update your browser bookmarks and please use the default browser print function instead.
Sławomir Wilk
pianista, pedagog
brak zdjecia
Data urodzenia 4 stycznia 1982
Miejsce urodzenia Szczecin
Laureat1.png

Sławomir Wilk (ur. 1982) – pianista

Życiorys

Sławomir Wilk urodził się 4 stycznia 1982 roku w Szczecinie. Grę na fortepianie rozpoczął w wieku sześciu lat w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej I stopnia w Szczecinie pod kierunkiem mgr Heleny Pachlowskiej. Jako ośmiolatek wystąpił w Filharmonii Szczecińskiej. Naukę kontynuował w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia w Szczecinie pod kierunkiem dra Mikołaja Szczęsnego. Szkołę ukończył z wyróżnieniem w 2000 roku. Studiował w Akademii Muzycznej im. S. Moniuszki w Gdańsku w klasie prof. Waldemara Wojtala (fortepian) i prof. Anny Prabuckiej-Firlej (kameralistyka). Po ukończeniu w 2005 roku studiów z wyróżnieniem, podjął pracę na uczelni. Obecnie jest asystentem prof. Waldemara Wojtala w Katedrze Fortepianu Akademii Muzycznej w Gdańsku.

Sławomir Wilk podczas nagrywania płyty z utworami Chopina - 2010 (fot. Małgorzata Klimczak)

Swoje umiejętności doskonalił podczas mistrzowskich kursów interpretacyjnych, prowadzonych przez czołowych pianistów i pedagogów, m.in. przez Kevina Kennera, Yoheved Kaplinsky (USA), Bernarda Ringeissena (Francja), Wierę Nosinę (Rosja), Irmę Hofmeister (Niemcy), Dinę Joffe (Izrael), Ewę Pobłocką i Włodzimierza Obidowicza (Polska). W 2003 roku ukończył Letnią Akademię Muzyczną w Lipsku, zorganizowaną przez Hochschule für Musik und Theater w Lipsku we współpracy z Juilliard School of Music w Nowym Jorku. W 2005 roku został laureatem Międzynarodowych Warsztatów Pianistycznych Tel Hai w Izraelu. W 2007 roku wziął udział w Letniej Szkole Muzycznej i Festiwalu w Aspen w Colorado (Stany Zjednoczone). W 2009 roku ukończył z wyróżnieniem studia podyplomowe w Royal Irish Academy of Music w klasie prof. Johna O'Conora.

Był stypendystą Premiera Rzeczypospolitej Polskiej, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Prezydenta miasta Szczecina, Towarzystwa im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Towarzystwa Przyjaciół Szczecina. W 2003 roku został stypendystą rządu Republiki Federalnej Niemiec podczas Letniej Akademii Muzycznej w Lipsku.

Występował w Polsce oraz za granicą, m.in. w Armenii, Australii, Belgii, Chinach, Czechach, Francji, Niemczech (Usedomer Musikfestival), Rosji, Stanach Zjednoczonych (Carnegie Hall), Szwecji. Jest członkiem Darius Piano Trio. Współpracował m.in. z Orkiestrą Filharmonii Bałtyckiej, Orkiestra Academia, Baltic Neopolis Quartet.

Dokonał licznych nagrań radiowych i telewizyjnych. W swoim dorobku ma także kilka nagrań płytowych.

W roku 2002 został laureatem Nagrody Artystycznej Miasta Szczecina.

Udział w ważniejszych konkursach muzycznych

  • 2004 – Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny w Sydney (Australia) - ćwierćfinalista
  • 2005 – XV Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina w Warszawie - półfinalista
  • 2006 – Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny w Hamamatsu (Japonia) - półfinalista
  • 2006 – IV Międzynarodowy Konkurs Muzyki Kameralnej im. Johannesa Brahmsa w Gdańsku - zwycięzca konkursu jako członek Darius Piano Trio
  • 2006 – Międzynarodowy Konkurs Kameralny w Poertschach (Austria)
  • 2009 – Dublin International Piano Competition (Irlandia) - półfinalista



Nagrania płytowe

  • 2004 – Feliks Mendelssohn-BartholdyKoncert na skrzypce, fortepian i orkiestrę d-moll; Largo i Allegro na fortepian i orkiestrę smyczkową d-moll – wyk. Sławomir Wilk (fortepian), Bartłomiej Nizioł (skrzypce), orkiestra Camerata Nova pod dyr. Eugeniusza Kusa (CD DUX 0468) – pozostałą część płyty wypełnia Rondo na skrzypce i orkiestrę smyczkową A-dur D 438 Franza Schuberta
  • 2005 – Fryderyk ChopinKronika 15 Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina vol. 4 - I etap – wyk. Sławomir Wilk - Walc As-dur op. 42 (CD DUX KCh 15-04)
  • 2010 – Fryderyk Chopin – wyk. Sławomir Wilk – płyta promocyjna wydana przez Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego



Nagrody i wyróżnienia

Sławomir Wilk (fot. Piotr Rodak)
  • 1999 – III nagroda na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Mariańskich Łaźniach (Czechy)
  • 2001 – IV nagroda na Międzynarodowym Konkursie im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy
  • 2001 – nagroda specjalna za najlepsze wykonanie Sonaty es-moll Paderewskiego (na Międzynarodowym Konkursie im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy
  • 2001 – honorowa nagroda Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w Gdańsku za działalnośc artystyczną
  • 2002 – III nagroda na Europejskim Konkursie Chopinowskim w Darmstadt (Niemcy)
  • 2002 – II nagroda na Ogólnopolskim Konkursie im. Fryderyka Chopina w Warszawie
  • 2002 – Nagroda Towarzystwa Ubezpieczeniowego Allianz Polska w dziedzinie Kultura, Nauka i Media
  • 2002Nagroda Artystyczna Miasta Szczecina
  • 2003 – II nagroda w konkursie „Czerwonej Róży” dla najlepszego studenta Trójmiasta
  • 2004 – wyróżnienie ("Audio-Video Rewelacja”) magazynu „Audio-Video” dla najlepszej płyty z muzyka poważną (CD DUX 0468)
  • 2005 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska dla Młodych Twórców
  • 2005 – tytuł Laureata „Estrady Młodych” na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku
  • 2006 – I nagroda na IV Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej im. Johannesa Brahmsa w Gdańsku (jako członek Darius Piano Trio)
  • 2006 – III nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kameralnym w Poertschach (Austria)



Z prasy

  • O wykonaniu II koncertu f-moll op. 21 F. Chopina w Alice Tully Hall w Nowym Jorku recenzent „Przeglądu Polskiego” Roman Markowicz pisał: (...) Rozczarowanie spowodowane nieobecnością Kevina Kennera szybko przerodziło się w miłe zaskoczenie profesjonalizmem Sławomira Wilka, który najwyraźniej koncert Chopina miał dobrze przygotowany i był w stanie z powodzeniem zastąpić słynnego amerykańskiego kolegę. Jego interpretację cechowała nie tylko wrodzona wirtuozeria, którą Wilk w pełni zademonstrował, ale również spora muzykalność. Powiedziałbym więcej, podejrzewam, że paru sławniejszych od niego solistów podpisałoby się pod jego wykonaniem, nieskazitelnym technicznie i muzycznie, pełnym prostoty i szczerości.



Zobacz także



Źródła

Bibliografia

Inne

  • Strona internetowa culture.pl
  • Strona internetowa Polskiego Centrum Informacji Muzycznej w Warszawie



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz