Sala Stefana Flukowskiego: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 15 wersji utworzonych przez 3 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
__NOTOC__
__NOTOC__
'''Sala Stefana Flukowskiego''' - sala muzealna w Książnicy Pomorskiej w Szczecinie.
'''Sala Stefana Flukowskiego''' - sala muzealna w Książnicy Pomorskiej w Szczecinie.


[[Plik:Sala Flukowskiego 1.JPG|300px|right|thumb]]
Sala Stefana Flukowskiego<ref>Stefan Flukowski (1902–1972) – poeta, prozaik, dramatopisarz i tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej. Związany z grupą literacką Kwadryga. W czasie II wojny światowej więzień obozu jenieckiego w Woldenbergu  (dziś Dobiegniew).</ref>została otwarta [[8 maja]] [[1977]] roku w [[Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Szczecinie|Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Szczecinie]] (dziś Książnicy Pomorskiej). Wyposażenie Sali stanowią eksponaty muzealne, dzieła sztuki, księgozbiór i archiwalia, które przekazały żona poety, Maria Flukowska, a po jej śmierci także jej córka, [[Halina Leszczyńska]].


Sala Stefana Flukowskiego<ref>Stefan Flukowski (1902 – 1972) – poeta, prozaik, dramatopisarz i tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej. Związany z grupą literacką Kwadryga. W czasie II wojny światowej więzień obozu jenieckiego w Woldenbergu  (dziś Dobiegniew).</ref>została otwarta w maju 1977 roku w [[Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Szczecinie|Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Szczecinie]] (dziś Książnicy Pomorskiej). Wyposażenie Sali stanowią eksponaty i księgozbiór, które przekazały żona poety, Maria Flukowska, a po jej śmierci, w latach późniejszych także jej córka, Halina Leszczyńska. W zamyśle twórców Sali, ma ona stanowić częściową rekonstrukcję warszawskiej pracowni S. Flukowskiego.  
W zamyśle twórców Sali, ma ona stanowić częściową rekonstrukcję warszawskiej pracowni S. Flukowskiego.
[[Plik:Sala Flukowskiego 2.JPG|300px|right|thumb]]
Wśród przekazanych eksponatów, obok pamiątek osobistych, przedmiotów codziennego użytku oraz mebli<ref>Znajduje się tu m. in. niewielki stolik do pracy będący właśnością Stanisława Ignacego Witkiewicza, a który znalazł się w posiadaniu Flukowskich za przyczyną Jadwigi Witkiewiczowej, zaprzyjaźnionej po wojnie z rodziną poety. W Sali stanął także stół, przy którym lubił pisać Flukowski, fotele i niewielki stolik kawowy.</ref> uwagę zwracają przede wszystkim dzieła sztuki. Są to portrety autorstwa Witkacego (m. in. portret żony Jadwigi Witkiewiczowej), obrazy Marii i Stanisława Dawskich, Władysława Lama, Leokadii Bielskiej-Tworkowskiej, Marii Jaremianki oraz Xawerego Dunikowskiego (m. in. portret S. Flukowskiego).
Wyposażenie Sali stanowią również rzeźby Xawerego Dunikowskiego (Głowy wawelskie), Anny Dębskiej oraz egipskiego twórcy Mohammeda Hagrasa<ref>M. Hagras ukończył studia w Rzymie. Do Polski przyjechał jako uczestnik Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży, który odbywał się w Warszawie w 1955 roku. Po zakończeniu imprezy przebywał w Polsce przez kilka miesięcy, współpracując z Dunikowskim.</ref>.


Wśród przekazanych eksponatów, obok mebli<ref>Znajduje się tu m. in. niewielki stolik do pracy będący właśnością Stanisława Ignacego Witkiewicza, a który znalazł się w posiadaniu Flukowskich za przyczyną Jadwigi Witkiewiczowej, zaprzyjaźnionej po wojnie z rodziną poety. W Sali stanął także stół, przy którym lubił pisać Flukowski, fotele i niewielki stolik kawowy.</ref>, znalazły się obrazy, rzeźby oraz pamiątki osobiste i przedmioty codziennego użytku.
Ciekawostkę wśród muzealiów stanowi niewątpliwie kolekcja ceramiki pochodzącej z kaszubskiej pracowni Neclów z Chmielna. Składają się na nią wazony i dzbany z charakterystycznym motywem zdobniczym<ref>."Necle" poeta zaczął zbierać w latach 50. zachwycony formą, kolorystyką i ornamentyką tych wyrobów.</ref>.
Muzealne ściany ozdabiają portrety autorstwa Witkacego (m. in. portret żony, Jadwigi Witkiewiczowej), obrazy Marii i Stanisława Dawskich, Władysława Lama, Leokadii Bielskiej-Tworkowskiej, Marii Jaremianki oraz Xawerego Dunikowskiego (m. in. portret S. Flukowskiego).
Uzupełnieniem wyposażenia Sali są także rzeźby Xawerego Dunikowskiego, Anny Dębskiej oraz egipskiego twórcy Mohammeda Hagrasa<ref>M. Hagras był uczestnikiem Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży, który odbywał się w Warszawie w 1955 roku. Po zakończeniu imprezy przebywał w Polsce przez kilka miesięcy.</ref>.
Ciekawostkę wśród muzealiów stanowi niewątpliwie kolekcja ceramiki pochodzącej z kaszubskiej pracowni Neclów z Chmielna. Składają się na nią wazony i dzbany z charakterystycznym motywem zdobniczym.<ref>"Necle" poeta zaczął zbierać w latach 50. zachwycony formą, kolorystyką i ornamentyką tych wyrobów.</ref>


W Sali S. Flukowskiego znajduje się księgozbiór poety liczący 2800 woluminów, odzwierciedlający jego humanistyczne zainteresowania.
W Sali S. Flukowskiego znajduje się księgozbiór poety liczący 2800 woluminów, odzwierciedlający jego humanistyczne zainteresowania.
Za przyczyną Marii Flukowskiej, obok wymienionych obiektów, do Sali trafiły także rękopisy utworów poety (w tym niepublikowane), spisane wspomnienia z pobytu w Woldenbergu oraz osobista korespondencja.


Obok wymienionych obiektów, do Sali trafiły także rękopisy utworów poety (w tym niepublikowane), spisane wspomnienia z pobytu w Woldenbergu oraz osobista korespondencja. Za przyczyną Marii Flukowskiej, wraz z materiałami, które przekazała po swym mężu, do biblioteki wpłynęły cenne archiwa, m. in. X. Dunikowskiego<ref>M. Flukowska była asystentka artysty w latach 1948-1964 i w tym czasie gromadziła jego archiwum. Zdołała zgromadzić artykuły prasowe, zapiski, fotografie, dokumentację wystaw i korespondencję.</ref>oraz Jadwigi Witkiewiczowej. W jej spuściźnie, obok fotografii  i dokumentów znajduje się korespondencja prowadzona z mężem, Stanisławem Ignacym Witkiewiczem. Obejmuje ona 1300 listów pisanych w latach 1923-1939.
[[Plik:Witkacy, Portret Jadwigi Witkiewiczowej.jpg|300px|right|thumb|Portret Jadwigi Witkiewiczowej, 1925]]


{{Przypisy}}
{{Przypisy}}


==Bibliografia==
* Sala Stefana Flukowskiego i rękopiśmienne spuścizny literackie w posiadaniu Biblioteki Głównej WiMBP w Szczecinie. W: Bibliotekarz  Zachodniopomorski, 1979, nr 2-3, s. 12-17.
* Kosman, Janina. Sala im. Stefana Flukowskiego. W: Bibliotekarz Zachodniopomorski, 1987, nr 2-3, s. 79-86.
* Polskie muzea literackie. Warszawa 2011, s.50-51.  ISBN 978-83-8937-60-6




==Linki zewnętrzne==
* [http://ksiaznica.szczecin.pl/www/sla-flukowskiego Sala Stefana Flukowskiego]. W: Książnica Pomorska [online]. [Przeglądany 29 września 2015].




==Bibliografia==
* Sala Stefana Flukowskiego i rękopiśmienne spuścizny literackie w posiadaniu Biblioteki Głównej WiMBP w Szczecinie. W: Bibliotekarz  Zachodniopomorski, 1979, nr 2-3, s. 12-17.
* Kosman, Janina. Sala im. Stefana Flukowskiego. W: Bibliotekarz Zachodniopomorski, 1987, nr 2-3, s. 79-86.
* Polskie muzea literackie. Warszawa 2011, s.50-51.  ISBN 978-83-8937-60-6


[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Szczecin]]
[[Kategoria:Szczecin]]
[[Kategoria:Pomeranica - Biblioteki]]


{{DEFAULTSORT:Sala Stefana Flukowskiego}}
{{DEFAULTSORT:Sala Stefana Flukowskiego}}


{{AutorP|[[Użytkownik:Drukarka|Alicja Łojko]]}}
{{AutorP|[[Użytkownik:Drukarka|Alicja Łojko]]}}
{{RedaktorP|[[User:Duluni|Sylwia Wesołowska]]}}

Aktualna wersja na dzień 12:23, 4 maj 2021

Sala Stefana Flukowskiego - sala muzealna w Książnicy Pomorskiej w Szczecinie.

Sala Flukowskiego 1.JPG

Sala Stefana Flukowskiego[1]została otwarta 8 maja 1977 roku w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Szczecinie (dziś Książnicy Pomorskiej). Wyposażenie Sali stanowią eksponaty muzealne, dzieła sztuki, księgozbiór i archiwalia, które przekazały żona poety, Maria Flukowska, a po jej śmierci także jej córka, Halina Leszczyńska.

W zamyśle twórców Sali, ma ona stanowić częściową rekonstrukcję warszawskiej pracowni S. Flukowskiego.

Sala Flukowskiego 2.JPG

Wśród przekazanych eksponatów, obok pamiątek osobistych, przedmiotów codziennego użytku oraz mebli[2] uwagę zwracają przede wszystkim dzieła sztuki. Są to portrety autorstwa Witkacego (m. in. portret żony Jadwigi Witkiewiczowej), obrazy Marii i Stanisława Dawskich, Władysława Lama, Leokadii Bielskiej-Tworkowskiej, Marii Jaremianki oraz Xawerego Dunikowskiego (m. in. portret S. Flukowskiego). Wyposażenie Sali stanowią również rzeźby Xawerego Dunikowskiego (Głowy wawelskie), Anny Dębskiej oraz egipskiego twórcy Mohammeda Hagrasa[3].

Ciekawostkę wśród muzealiów stanowi niewątpliwie kolekcja ceramiki pochodzącej z kaszubskiej pracowni Neclów z Chmielna. Składają się na nią wazony i dzbany z charakterystycznym motywem zdobniczym[4].

W Sali S. Flukowskiego znajduje się księgozbiór poety liczący 2800 woluminów, odzwierciedlający jego humanistyczne zainteresowania.

Obok wymienionych obiektów, do Sali trafiły także rękopisy utworów poety (w tym niepublikowane), spisane wspomnienia z pobytu w Woldenbergu oraz osobista korespondencja. Za przyczyną Marii Flukowskiej, wraz z materiałami, które przekazała po swym mężu, do biblioteki wpłynęły cenne archiwa, m. in. X. Dunikowskiego[5]oraz Jadwigi Witkiewiczowej. W jej spuściźnie, obok fotografii i dokumentów znajduje się korespondencja prowadzona z mężem, Stanisławem Ignacym Witkiewiczem. Obejmuje ona 1300 listów pisanych w latach 1923-1939.

Portret Jadwigi Witkiewiczowej, 1925

Przypisy

  1. Stefan Flukowski (1902–1972) – poeta, prozaik, dramatopisarz i tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej. Związany z grupą literacką Kwadryga. W czasie II wojny światowej więzień obozu jenieckiego w Woldenbergu (dziś Dobiegniew).
  2. Znajduje się tu m. in. niewielki stolik do pracy będący właśnością Stanisława Ignacego Witkiewicza, a który znalazł się w posiadaniu Flukowskich za przyczyną Jadwigi Witkiewiczowej, zaprzyjaźnionej po wojnie z rodziną poety. W Sali stanął także stół, przy którym lubił pisać Flukowski, fotele i niewielki stolik kawowy.
  3. M. Hagras ukończył studia w Rzymie. Do Polski przyjechał jako uczestnik Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży, który odbywał się w Warszawie w 1955 roku. Po zakończeniu imprezy przebywał w Polsce przez kilka miesięcy, współpracując z Dunikowskim.
  4. ."Necle" poeta zaczął zbierać w latach 50. zachwycony formą, kolorystyką i ornamentyką tych wyrobów.
  5. M. Flukowska była asystentka artysty w latach 1948-1964 i w tym czasie gromadziła jego archiwum. Zdołała zgromadzić artykuły prasowe, zapiski, fotografie, dokumentację wystaw i korespondencję.


Bibliografia

  • Sala Stefana Flukowskiego i rękopiśmienne spuścizny literackie w posiadaniu Biblioteki Głównej WiMBP w Szczecinie. W: Bibliotekarz Zachodniopomorski, 1979, nr 2-3, s. 12-17.
  • Kosman, Janina. Sala im. Stefana Flukowskiego. W: Bibliotekarz Zachodniopomorski, 1987, nr 2-3, s. 79-86.
  • Polskie muzea literackie. Warszawa 2011, s.50-51. ISBN 978-83-8937-60-6


Linki zewnętrzne





Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Alicja Łojko