Stanisław Antos: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "{{WEdycji}} Stanisław Antos Zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca dywizji w Szczecinie. Urodził się 22 IV 1922 we wsi Szczurowa w powiecie brzeskim województw...")
 
 
(Nie pokazano 6 wersji utworzonych przez 2 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
{{WEdycji}}
+
__NOTOC__
 +
{{Osoba infobox
 +
|osoba=Stanisław Antos
 +
|grafika_osoba=
 +
|grafika_opis=
 +
|funkcja=żołnierz
 +
|urodziny_data=[[24 kwietnia]] [[1922]]
 +
|urodziny_miejsce=Szczurowa
 +
|smierc_data=[[3 lipca]] [[1992]]
 +
|smierc_miejsce=Warszawa
 +
|miejsce_spoczynku=
 +
|lokalizacja_grobu=
 +
|lata_dzialalnosci=
 +
|tytuly=
 +
|narodowosc=polska
 +
|pseudonim=
 +
|lokalizacja_grobu=
 +
}}'''Stanisław Antos (1922-1992)''' - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca [[12 Dywizja Zmechanizowana|12. Dywizji Zmechanizowanej]] w [[Szczecin]]ie.
  
Stanisław Antos
+
==Życiorys==
Zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca dywizji w Szczecinie.
+
Stanisław Antos urodził się [[24 kwietnia]] [[1922]] we wsi Szczurowa (powiat brzeski, województwo krakowskie).  
Urodził się 22 IV 1922 we wsi Szczurowa w powiecie brzeskim województwa krakowskiego, zmarł 3 VII 1992.
+
Syn Józefa i Franciszki z Kijaków. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej i trzy gimnazjalne.  
Syn Józefa i Franciszki z Kijaków. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej i trzy gimnazjalne. Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik 24 kwietnia 1945 roku. Kurs Oficerów Rezerwy w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej w Modlinie ukończył 2 marca 1946 roku jako prymus 22 marca otrzymał promocję na  stopień podporucznika. Następnie przeszedł od służby zawodowej. Objął stanowisko dowódcy działa, a następnie dowódcy baterii w 25 Drezdeńskim pułku artylerii pancernej. W latach 1947 – 1948 uzupełnił wykształcenie w żarskim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Od czerwca do listopada roku 1949 był pełniącym obowiązki dowódcy baterii artylerii pancernej w 2 pułku czołgów, następnie dowódcą kompanii szkolnej w 4 Pomorskim pułku czołgów ciężkich 16 Dywizji Pancernej. W latach 1947 – 1950 złożył pięć prób o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej motywowanych ukończeniem szkoły oficerów rezerwy. Naprawdę powodem był brak zgody przełożonych na ślub. Po rozwiązaniu pułku w roku 1951został szefem sztabu batalionu w 2 pułku czołgów, a w roku 1952 dowódcą batalionu artylerii pancernej w tym pułku. W latach 1952 -1953 pełnił funkcję starszego pomocnika szefa, a następnie szefa Wydziału I Operacyjnego w sztabie 10 Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1953 - 1954 był dowódcą 17 pułku artylerii pancernej w Żaganiu. Od jesieni roku 1954 słuchacz Wyższego Akademickiego Kursu Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Rembertowie. W latach 1955 - 1958 szef sztabu 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, następnie przez rok dowódca 2 pułku zmechanizowanego w Skierniewicach. W roku 1959 rozpoczął studia w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie zastępca dowódcy 5 Saskiej Dywizji Pancernej
 
ds. liniowych, a następnie dowódcach tej dywizji. 10 października 1964 roku awansował na generała brygady. Od 14 listopada 1964 do 29 marca 1968 roku dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. W latach 1968 - 1970 szef sztabu – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 1 października do 30 grudnia roku 1970 przebywał na Kursie Strategicznym w ZSRS. W roku 1973 mianowany na stopień generała dywizji W tym też roku objął stanowisko I zastępcy szefa Głównego Inspektoratu Szkolenia Wojska Polskiego. Ukończył dziesięciodniowy kurs dla centralnej kadry kierowniczej w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych przy Komitecie Centralnym PZPR. W latach 1978 - 1986 zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Sygnatariuszy Układu Warszawskiego. 10 grudnia 1986 roku przeszedł w stan spoczynku.
 
  
Odznaczenia (min.):
+
Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik [[24 kwietnia]] [[1945]] roku. Kurs Oficerów Rezerwy w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej w Modlinie ukończył [[2 marca]] [[1946]] roku, [[22 marca]] otrzymał promocję na  stopień podporucznika. Następnie przeszedł do służby zawodowej. Objął stanowisko dowódcy działa, a następnie dowódcy baterii w 25. Drezdeńskim Pułku Artylerii Pancernej.  
Order Sztandaru Pracy I klasy
 
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
 
Order Czerwonego Sztandaru
 
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
 
  
Bibliografia:
+
W latach [[1947]]-[[1948]] uzupełnił wykształcenie w żarskim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Od czerwca do listopada roku [[1949]] był pełniącym obowiązki dowódcy baterii artylerii pancernej w 2. Sudeckim Pułku Czołgów, następnie dowódcą kompanii szkolnej w 4. Pomorskim Pułku Czołgów Ciężkich 16. Dywizji Pancernej. W latach [[1947]]-[[1950]] złożył pięć prób o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej motywowanych ukończeniem szkoły oficerów rezerwy. Naprawdę, powodem był brak zgody przełożonych na ślub. Po rozwiązaniu pułku w roku [[1951]] został szefem sztabu batalionu w 2. Pułku Czołgów, a w roku [[1952]] dowódcą batalionu artylerii pancernej.
Faszcza Dariusz, Dowódcy 12 dywizji piechoty/zmechanizowanej 1919 2008, Szczecin 2009.  
+
 
Faszcza Dariusz, 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945 2015), Warszawa 2015.  
+
W latach [[1952]]-[[1953]] pełnił funkcję starszego pomocnika szefa, a następnie szefa Wydziału I Operacyjnego w sztabie 10. Dywizji Zmechanizowanej. W latach [[1953]]-[[1954]] był dowódcą 17. Pułku Artylerii Pancernej w Żaganiu. Od jesieni roku [[1954]] słuchacz Wyższego Akademickiego Kursu Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Rembertowie.
Królikowski Janusz, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943 1990, Toruń 2010.
+
 
 +
W latach [[1955]]-[[1958]] szef sztabu 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, następnie przez rok dowódca 2. Pułku Zmechanizowanego w Skierniewicach. W roku [[1959]] rozpoczął studia w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie zastępca dowódcy 5. Saskiej Dywizji Pancernej ds. liniowych, a następnie dowódca tej dywizji. [[10 października]] [[1964]] roku awansował na generała brygady.
 +
 
 +
Od [[14 listopada]] [[1964]] do [[29 marca]] [[1968]] roku dowódca [[12 Dywizja Zmechanizowana|12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej]] w [[Szczecin]]ie. W latach [[1968]]-[[1970]] szef sztabu – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od [[1 października]] do [[30 grudnia]] roku [[1970]] przebywał na Kursie Strategicznym w ZSRS. W roku [[1973]] mianowany na stopień generała dywizji. W tym też roku objął stanowisko I zastępcy szefa Głównego Inspektoratu Szkolenia Wojska Polskiego. Ukończył dziesięciodniowy kurs dla centralnej kadry kierowniczej w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych przy Komitecie Centralnym PZPR. W latach [[1978]]-[[1986]] zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Sygnatariuszy Układu Warszawskiego.
 +
 
 +
[[10 grudnia]] [[1986]] roku przeszedł w stan spoczynku.
 +
 
 +
Stanisław Antos zmarł [[3 lipca]] [[1992]] w Warszawie.
 +
 
 +
==Odznaczenia (min.)==
 +
*Order Sztandaru Pracy I klasy
 +
*Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
 +
*Order Czerwonego Sztandaru
 +
*Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
 +
 
 +
==Bibliografia==
 +
* Antos, Stanisław. Chlubne dwudziestolecie 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. Rozm. Zdzisław Jastrzębski. "Żołnierz Wolności" 1965, Nr 91, s. 1-2.
 +
*Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.  
 +
*Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.  
 +
*Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 1 (A-H). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.
 +
 
 +
==Linki zewnętrzne==
 +
* [http://12sdz.wp.mil.pl/pl/index.html 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana]
 +
 
 +
{{AutorP|[[User:Szymon Bursewicz|Szymon Bursewicz]]}}
 +
{{RedaktorP|[[Użytkownik:I.strzelecka|Izabela Strzelecka]]}}
 +
 
 +
{{DEFAULTSORT:Antos, Stanisław}}
 +
[[Kategoria:Pomeranica]]
 +
[[Kategoria:Pomeranica zredagowane 2016]]
 +
[[Kategoria:Pomeranica - Biografie]]
 +
[[Kategoria:Pomeranica - Wojsko]]
 +
[[Kategoria:Pomeranica - Żołnierze]]
 +
[[Kategoria:Szczecin]]

Aktualna wersja na dzień 12:47, 12 lip 2017

Stanisław Antos
żołnierz
Data urodzenia 24 kwietnia 1922
Miejsce urodzenia Szczurowa
Data śmierci 3 lipca 1992
Miejsce śmierci Warszawa
Narodowość polska

Stanisław Antos (1922-1992) - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie.

Życiorys

Stanisław Antos urodził się 24 kwietnia 1922 we wsi Szczurowa (powiat brzeski, województwo krakowskie). Syn Józefa i Franciszki z Kijaków. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej i trzy gimnazjalne.

Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik 24 kwietnia 1945 roku. Kurs Oficerów Rezerwy w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej w Modlinie ukończył 2 marca 1946 roku, 22 marca otrzymał promocję na stopień podporucznika. Następnie przeszedł do służby zawodowej. Objął stanowisko dowódcy działa, a następnie dowódcy baterii w 25. Drezdeńskim Pułku Artylerii Pancernej.

W latach 1947-1948 uzupełnił wykształcenie w żarskim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Od czerwca do listopada roku 1949 był pełniącym obowiązki dowódcy baterii artylerii pancernej w 2. Sudeckim Pułku Czołgów, następnie dowódcą kompanii szkolnej w 4. Pomorskim Pułku Czołgów Ciężkich 16. Dywizji Pancernej. W latach 1947-1950 złożył pięć prób o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej motywowanych ukończeniem szkoły oficerów rezerwy. Naprawdę, powodem był brak zgody przełożonych na ślub. Po rozwiązaniu pułku w roku 1951 został szefem sztabu batalionu w 2. Pułku Czołgów, a w roku 1952 dowódcą batalionu artylerii pancernej.

W latach 1952-1953 pełnił funkcję starszego pomocnika szefa, a następnie szefa Wydziału I Operacyjnego w sztabie 10. Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1953-1954 był dowódcą 17. Pułku Artylerii Pancernej w Żaganiu. Od jesieni roku 1954 słuchacz Wyższego Akademickiego Kursu Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Rembertowie.

W latach 1955-1958 szef sztabu 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, następnie przez rok dowódca 2. Pułku Zmechanizowanego w Skierniewicach. W roku 1959 rozpoczął studia w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie zastępca dowódcy 5. Saskiej Dywizji Pancernej ds. liniowych, a następnie dowódca tej dywizji. 10 października 1964 roku awansował na generała brygady.

Od 14 listopada 1964 do 29 marca 1968 roku dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. W latach 1968-1970 szef sztabu – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 1 października do 30 grudnia roku 1970 przebywał na Kursie Strategicznym w ZSRS. W roku 1973 mianowany na stopień generała dywizji. W tym też roku objął stanowisko I zastępcy szefa Głównego Inspektoratu Szkolenia Wojska Polskiego. Ukończył dziesięciodniowy kurs dla centralnej kadry kierowniczej w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych przy Komitecie Centralnym PZPR. W latach 1978-1986 zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Sygnatariuszy Układu Warszawskiego.

10 grudnia 1986 roku przeszedł w stan spoczynku.

Stanisław Antos zmarł 3 lipca 1992 w Warszawie.

Odznaczenia (min.)

  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Order Czerwonego Sztandaru
  • Order Wojny Ojczyźnianej I klasy

Bibliografia

  • Antos, Stanisław. Chlubne dwudziestolecie 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. Rozm. Zdzisław Jastrzębski. "Żołnierz Wolności" 1965, Nr 91, s. 1-2.
  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 1 (A-H). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz