Stanisław Antos

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 13:54, 8 wrz 2016 autorstwa Sylwia Wesołowska (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "{{WEdycji}} Stanisław Antos Zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca dywizji w Szczecinie. Urodził się 22 IV 1922 we wsi Szczurowa w powiecie brzeskim województw...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Stanisław Antos Zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca dywizji w Szczecinie. Urodził się 22 IV 1922 we wsi Szczurowa w powiecie brzeskim województwa krakowskiego, zmarł 3 VII 1992. Syn Józefa i Franciszki z Kijaków. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej i trzy gimnazjalne. Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik 24 kwietnia 1945 roku. Kurs Oficerów Rezerwy w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej w Modlinie ukończył 2 marca 1946 roku jako prymus 22 marca otrzymał promocję na stopień podporucznika. Następnie przeszedł od służby zawodowej. Objął stanowisko dowódcy działa, a następnie dowódcy baterii w 25 Drezdeńskim pułku artylerii pancernej. W latach 1947 – 1948 uzupełnił wykształcenie w żarskim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Od czerwca do listopada roku 1949 był pełniącym obowiązki dowódcy baterii artylerii pancernej w 2 pułku czołgów, następnie dowódcą kompanii szkolnej w 4 Pomorskim pułku czołgów ciężkich 16 Dywizji Pancernej. W latach 1947 – 1950 złożył pięć prób o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej motywowanych ukończeniem szkoły oficerów rezerwy. Naprawdę powodem był brak zgody przełożonych na ślub. Po rozwiązaniu pułku w roku 1951został szefem sztabu batalionu w 2 pułku czołgów, a w roku 1952 dowódcą batalionu artylerii pancernej w tym pułku. W latach 1952 -1953 pełnił funkcję starszego pomocnika szefa, a następnie szefa Wydziału I Operacyjnego w sztabie 10 Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1953 - 1954 był dowódcą 17 pułku artylerii pancernej w Żaganiu. Od jesieni roku 1954 słuchacz Wyższego Akademickiego Kursu Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Rembertowie. W latach 1955 - 1958 szef sztabu 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, następnie przez rok dowódca 2 pułku zmechanizowanego w Skierniewicach. W roku 1959 rozpoczął studia w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie zastępca dowódcy 5 Saskiej Dywizji Pancernej

ds. liniowych, a następnie dowódcach tej dywizji. 10 października 1964 roku awansował na generała brygady. Od 14 listopada 1964 do 29 marca 1968 roku dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. W latach 1968 - 1970 szef sztabu – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 1 października do 30 grudnia roku 1970 przebywał na Kursie Strategicznym w ZSRS. W roku 1973 mianowany na stopień generała dywizji W tym też roku objął stanowisko I zastępcy szefa Głównego Inspektoratu Szkolenia Wojska Polskiego. Ukończył dziesięciodniowy kurs dla centralnej kadry kierowniczej w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych przy Komitecie Centralnym PZPR. W latach 1978 - 1986 zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Sygnatariuszy Układu Warszawskiego. 10 grudnia 1986 roku przeszedł w stan spoczynku.

Odznaczenia (min.): Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy

Bibliografia: Faszcza Dariusz, Dowódcy 12 dywizji piechoty/zmechanizowanej 1919 – 2008, Szczecin 2009. Faszcza Dariusz, 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945 – 2015), Warszawa 2015. Królikowski Janusz, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943 – 1990, Toruń 2010.