Stanisław Antos

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Stanisław Antos
żołnierz
Data urodzenia 24 kwietnia 1922
Miejsce urodzenia Szczurowa
Data śmierci 3 lipca 1992
Miejsce śmierci Warszawa
Narodowość polska

Stanisław Antos (1922-1992) - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie.

Życiorys

Stanisław Antos urodził się 22 kwietnia 1922 we wsi Szczurowa (powiat brzeski, województwo krakowskie). Syn Józefa i Franciszki z Kijaków. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej i trzy gimnazjalne.

Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik 24 kwietnia 1945 roku. Kurs Oficerów Rezerwy w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej w Modlinie ukończył 2 marca 1946 roku, 22 marca otrzymał promocję na stopień podporucznika. Następnie przeszedł do służby zawodowej. Objął stanowisko dowódcy działa, a następnie dowódcy baterii w 25. Drezdeńskim Pułku Artylerii Pancernej.

W latach 1947-1948 uzupełnił wykształcenie w żarskim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Od czerwca do listopada roku 1949 był pełniącym obowiązki dowódcy baterii artylerii pancernej w 2. Sudeckim Pułku Czołgów, następnie dowódcą kompanii szkolnej w 4. Pomorskim Pułku Czołgów Ciężkich 16. Dywizji Pancernej. W latach 1947-1950 złożył pięć prób o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej motywowanych ukończeniem szkoły oficerów rezerwy. Naprawdę, powodem był brak zgody przełożonych na ślub. Po rozwiązaniu pułku w roku 1951 został szefem sztabu batalionu w 2. Pułku Czołgów, a w roku 1952 dowódcą batalionu artylerii pancernej.

W latach 1952-1953 pełnił funkcję starszego pomocnika szefa, a następnie szefa Wydziału I Operacyjnego w sztabie 10. Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1953-1954 był dowódcą 17. Pułku Artylerii Pancernej w Żaganiu. Od jesieni roku 1954 słuchacz Wyższego Akademickiego Kursu Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Rembertowie.

W latach 1955-1958 szef sztabu 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, następnie przez rok dowódca 2. Pułku Zmechanizowanego w Skierniewicach. W roku 1959 rozpoczął studia w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie zastępca dowódcy 5. Saskiej Dywizji Pancernej ds. liniowych, a następnie dowódca tej dywizji. 10 października 1964 roku awansował na generała brygady.

Od 14 listopada [[[1964]] do 29 marca 1968 roku dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. W latach 1968-1970 szef sztabu – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 1 października do 30 grudnia roku 1970 przebywał na Kursie Strategicznym w ZSRS. W roku 1973 mianowany na stopień generała dywizji. W tym też roku objął stanowisko I zastępcy szefa Głównego Inspektoratu Szkolenia Wojska Polskiego. Ukończył dziesięciodniowy kurs dla centralnej kadry kierowniczej w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych przy Komitecie Centralnym PZPR. W latach 1978-1986 zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Sygnatariuszy Układu Warszawskiego.

10 grudnia 1986 roku przeszedł w stan spoczynku.

Stanisław Antos zmarł 3 lipca 1992 w Warszawie.

Odznaczenia (min.)

  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Order Czerwonego Sztandaru
  • Order Wojny Ojczyźnianej I klasy

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 1 (A-H). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne

12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana


Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz