Stanisław Latour: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 26: Linia 26:
 
Na ponad 30 lat związał się z [[Politechnika Szczecińska|Politechniką Szczecińską]]. W 1969 roku rozpoczął pracę dydaktyczną na nowo powstałym Wydziale Budownictwa i Architektury. W 1970 roku podjął dwuletnie studia podyplomowe z zakresu konserwacji zabytków na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1977 roku obronił dysertację doktorską na Politechnice Szczecińskiej. Kolejno był docentem kontraktowym (1970-1979), docentem (1979-1990), profesorem (1990-1994) i profesorem zwyczajnym (od 1994). Kierował Zakładem Projektowania Architektonicznego (1973-1975) oraz Zakładem teorii Architektury, Historiii Konserwacji Zabytków (od 1976). Był prodziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury 91973-1978), dyrektorem Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (1981-1990), prorektorem ds. organizacji Politechniki Szczecińskiej (1990-1993). Wykładał na  zajęciach z historii architektury i urbanistyki powszechnej i polskiej, ochrony i konserwacji zabytków, projektowania przeddyplomowego. Prowadził seminaria i prace dyplomowe. Wypromował 7 doktorów i 13 magistrów inzynierów architektów. Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych z zakresu ochrony i konserwacji zabytków. Prowadził 15 prac naukowo-badawczych w ramach badań własnych oraz centralnie koordynowanych. Organizował międzynarodowe konferencje naukowe.
 
Na ponad 30 lat związał się z [[Politechnika Szczecińska|Politechniką Szczecińską]]. W 1969 roku rozpoczął pracę dydaktyczną na nowo powstałym Wydziale Budownictwa i Architektury. W 1970 roku podjął dwuletnie studia podyplomowe z zakresu konserwacji zabytków na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1977 roku obronił dysertację doktorską na Politechnice Szczecińskiej. Kolejno był docentem kontraktowym (1970-1979), docentem (1979-1990), profesorem (1990-1994) i profesorem zwyczajnym (od 1994). Kierował Zakładem Projektowania Architektonicznego (1973-1975) oraz Zakładem teorii Architektury, Historiii Konserwacji Zabytków (od 1976). Był prodziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury 91973-1978), dyrektorem Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (1981-1990), prorektorem ds. organizacji Politechniki Szczecińskiej (1990-1993). Wykładał na  zajęciach z historii architektury i urbanistyki powszechnej i polskiej, ochrony i konserwacji zabytków, projektowania przeddyplomowego. Prowadził seminaria i prace dyplomowe. Wypromował 7 doktorów i 13 magistrów inzynierów architektów. Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych z zakresu ochrony i konserwacji zabytków. Prowadził 15 prac naukowo-badawczych w ramach badań własnych oraz centralnie koordynowanych. Organizował międzynarodowe konferencje naukowe.
  
Należał do licznych organizacji i zespołów naukowych. W 1952 roku został członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1954-1956 pełnił funkcję prezesa Szczecińskiego Oddziału tej organizacji. Był także przedstawicielem Kolegium Sędziów Konkursowych Oddziału. Od 1978 roku był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich, o od 1980 wiceprezesem Zarządu Oddziału TUP. Działał w Stowarzyszeniu Konserwatorów Zabytków, Komitecie Architektury i Urbanistyki PAN,  Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN - Oddział Poznań (od 1972), Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków (od 1975), Polskim Komitecie Narodowym ICOMOS, Radzie ds. Konserwatorskich przy ministrze kultury i sztuki, Komisji ds. Sztuki Kościelnej w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.  
+
Należał do licznych organizacji i zespołów naukowych. W 1952 roku został członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1954-1956 pełnił funkcję prezesa Szczecińskiego Oddziału tej organizacji. Był także przedstawicielem Kolegium Sędziów Konkursowych Oddziału. Od 1978 roku był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich, o od 1980 wiceprezesem Zarządu Oddziału TUP. Działał w Stowarzyszeniu Konserwatorów Zabytków, Komitecie Architektury i Urbanistyki PAN,  Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN - Oddział Poznań (od 1972), Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków (od 1975), Polskim Komitecie Narodowym ICOMOS, Radzie ds. Konserwatorskich przy ministrze kultury i sztuki, Komisji ds. Sztuki Kościelnej w [[Archidiecezja szczecińsko-kamieńska|Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej]].  
  
 
Zmarł nagle [[20 października]] [[2007]] roku w Szczecinie. Został pochowany 26 października na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
 
Zmarł nagle [[20 października]] [[2007]] roku w Szczecinie. Został pochowany 26 października na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Wersja z 00:10, 22 cze 2014

Stanisław Latour
Architekt
brak zdjecia
Data urodzenia 24 maja 1927
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 20 października 2007
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Narodowość polska


Stanisław Latour (1927-2007) – architekt, pedagog

Życiorys

Stanisław Latour (wł. Stanisław de Latour) urodził się 24 maja 1927 roku w Warszawie. Podczas okupacji uczył się na tajnych kompletach. W 1943 roku wstąpił do Armii Krajowej. Był żołnierzem pododdziału „Brzezinka”. Pełnił funkcję łącznika w stopniu strzelca w plutonie działającym na terenie Podkowy Leśnej. Brał udział w powstaniu warszawskim. W styczniu 1945 roku podjął naukę w liceum o profilu matematyczno-fizycznym. Rok później zdał egzamin maturalny. W latach 1945-1949 kontynuował przedwojenną działalność w harcerstwie. Był harcmistrzem Chorągwi Mazowieckiej. W 1946 roku został słuchaczem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Doświadczenie zawodowe zdobył jeszcze poczas studiów, pracując w Warszawskim Przemysłowym Zjednoczeniu Budowlanym (1949-1952) kolejno jako technik, kierownik budowy i inspektor techniczny. Po ukończeniu studiów magisterskich w 1952 roku, rozpoczął pracę w Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Sztuki w Warszawie. Tam zainteresował się z problemami ochrony i dokumentowania dziedzictwa kulturowego. W latach 1952-1953 pracował na stanowisku inspektora-konserwatora w Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków, podlegającym Ministerstwu Kultury i Sztuki.

Od 1953 roku związany ze Szczecinem. Tu zorganizował pierwszą pracownię projektową przy Państwowym Przedsiębiorstwie Pracownie Konserwacji Zabytków. Był autorem licznych opracowań studialnych i projektowych w zakresie historycznej architektury i urbanistyki Szczecina i Pomorza Zachodniego, a także konserwacji zabytków i zespołów zabytkowych. Po poprzedzonych dogłębnymi, dwuletnimi (1954-1955) studiami projektowo-przestrzennymi oraz projektem wstępnym, w 1958 roku, wraz z zespołem, przystąpił do odbudowy Zamku Książąt Pomorskich. W 1973 roku uczestniczył w pracach przy odbudowie szczecińskiej katedry. Obie te odbudowy uznawane są za życiowe dzieło architekta. W 2006 roku opracował obszerny rys dziejów obu tych odbudów. Łącznie był autorem 46 prac studialno-projektowych oraz projektów z zakresu architektury i urbanistyki. W latach 1960-1980 był także kierownikiem w Biurze Ochrony Atmosfery w Szczecinie.

Na ponad 30 lat związał się z Politechniką Szczecińską. W 1969 roku rozpoczął pracę dydaktyczną na nowo powstałym Wydziale Budownictwa i Architektury. W 1970 roku podjął dwuletnie studia podyplomowe z zakresu konserwacji zabytków na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1977 roku obronił dysertację doktorską na Politechnice Szczecińskiej. Kolejno był docentem kontraktowym (1970-1979), docentem (1979-1990), profesorem (1990-1994) i profesorem zwyczajnym (od 1994). Kierował Zakładem Projektowania Architektonicznego (1973-1975) oraz Zakładem teorii Architektury, Historiii Konserwacji Zabytków (od 1976). Był prodziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury 91973-1978), dyrektorem Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (1981-1990), prorektorem ds. organizacji Politechniki Szczecińskiej (1990-1993). Wykładał na zajęciach z historii architektury i urbanistyki powszechnej i polskiej, ochrony i konserwacji zabytków, projektowania przeddyplomowego. Prowadził seminaria i prace dyplomowe. Wypromował 7 doktorów i 13 magistrów inzynierów architektów. Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych z zakresu ochrony i konserwacji zabytków. Prowadził 15 prac naukowo-badawczych w ramach badań własnych oraz centralnie koordynowanych. Organizował międzynarodowe konferencje naukowe.

Należał do licznych organizacji i zespołów naukowych. W 1952 roku został członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1954-1956 pełnił funkcję prezesa Szczecińskiego Oddziału tej organizacji. Był także przedstawicielem Kolegium Sędziów Konkursowych Oddziału. Od 1978 roku był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich, o od 1980 wiceprezesem Zarządu Oddziału TUP. Działał w Stowarzyszeniu Konserwatorów Zabytków, Komitecie Architektury i Urbanistyki PAN, Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN - Oddział Poznań (od 1972), Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków (od 1975), Polskim Komitecie Narodowym ICOMOS, Radzie ds. Konserwatorskich przy ministrze kultury i sztuki, Komisji ds. Sztuki Kościelnej w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.

Zmarł nagle 20 października 2007 roku w Szczecinie. Został pochowany 26 października na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Wspominając Stanisława Latour, arch. Zbigniew Paszkowski napisał: Wielki autorytet kilku pokoleń szczecińskich architektów, pasjonat, człowiek niezwykle skromny, życzliwy i uczynny. Działał rozdając siebie, promując innych.

Projekty konserwatorsko-renowacyjne

  • średniowieczna stodoła przy zespole poklasztornym w Kołbaczu
  • 1957-1958 – restauracja i projekt wnętrza kościoła św. Jana Ewangelisty w Szczecinie
  • 1958-1970 – odbudowa Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie
  • 1971-1972 – odbudowa Pałacu Wallensteinów w Żaganiu
  • 1972-1973 – odbudowa bazyliki archikatedralnej pw. św. Jakuba w Szczecinie
  • wikarówka przy katedrze św. Jakuba w Szczecinie
  • odbudowa kościoła Mariackiego w Stargardzie Szczecińskim
  • 1974-1975 – odbudowa zespołu zabytkowych kamienic w Trzebiatowie
  • 1975-1983 – renowacja i zagospodarowanie przestrzenne zespołu staromiejskiego w Trzebiatowie, Moryniu i w Chojnie



Projekty autorskie (Szczecin)

  • 1980-1981 – kościół w Gorzowie Wlkp.
  • 1981-1982 – Dom Księży Pallotynów przy kościele św. Jana Ewangelisty
  • 1982 – kościół parafialny w Przecławiu
  • zespół sakralny pw. św. Jana Bosko przy ul. Witkiewicza
  • kościół pw. Matki Boskiej Różańcowej przy ul. Lwowskiej
  • 1987 – budynek mieszalno-internatowy przy zespole salezjańskiej szkoły zawodowej przy ul. Ku Słońcu
  • budynek Kurii Biskupiej przy ul. Papieża Pawła VI



Wybrane publikacje

Artykuły

  • 1972Zamek w Szczecinie, „Projekt"
  • 1975Odbudowa Koscioła św. Jakuba w Szczecinie, „Architektura"
  • 1975Problematyka konserwatorska zespołu staromiejskiego w Trzebiatowie, „Ochrona Zabytków"
  • 1978Stare Miasto w Chojnie, „Ochrona Zabytków"


Monografie i podręczniki

  • 1975Rewaloryzacja zabytkowych miast na Pomorzu Zachodnim (redakcja materiałów z sesji naukowej w kwietniu 1975) - Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, Szczecin
  • 1975Rewaloryzacja zabytkowych miast na Pomorzu Zachodnim. Materiały pokonferencyjne (redakcja) - Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, Szczecin
  • 1976Powstanie i rozwój architektury współczesnej
  • 1981Rewaloryzacja zabytkowych miast na Pomorzu Zachodnim - Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa
  • 1981Powstanie i rozwój architektury współczesnej, narodziny nowej tradycji. Forma w historycznym rozwoju - studia krytyczne, część 2 (współautor Adam Szymski) - Wydawnictwo Politechniki Szczecińskiej, Szczecin
  • 1982Projektowanie systemowe w architekturze. Ogólna metodologia i pragmatyka projektowania z zastosowaniem metod matematyczno-logicznych i komputerów (współautor Adam Szymski) - Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa
  • 1985Rozwój współczesnej myśli architektonicznej (współautor Adam Szymski) - Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa
  • 1986Zabytki urbanistyki i architektury (współautor)
  • 1990Modelowe przykłady rewaloryzacji wybranych zespołów zabytkowych na Pomorzu Zachodnim (współautorzy: Jolanta Barańska, Lucjan Lipiński) - Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, Szczecin
  • 1992Materiały sesji naukowej z okazji 45-lecia Wydziału Budownictwa i Architektury, Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, Szczecin
  • 1997Ratusz w miastach północnej Europy (materiały z sesji Ratusz w miastach nadbałtyckich) - Marpress



Nagrody i wyróżnienia

  • 1969 – nagroda „Za wybitne osiągnięcia w projektowaniu"
  • 1970 – nagroda „Za wybitne osiągnięcia w rozwoju kultury na Ziemi Szczecińskiej"
  • 1976 – nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki
  • 1978 – nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki
  • 1982 – nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki
  • Nagroda Wojewódzka za wybitne osiągnięcia w dziedzinie upowszechniania kultury
  • nagroda Ministra Kultury i Sztuki
  • nagroda Rektora Politechniki Szczecińskiej



Odznaczenia

  • 1967 – Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami"
  • 1969 – Złota Odznaka Gryfa Pomorskiego
  • 1971 – Złoty Krzyż Zasługi
  • 1982 – Krzyż Partyzancki
  • 1984 – Krzyż Kawalerski OOP
  • 1990 – Krzyż Armii Krajowej
  • 1991 – Medal Komisji Edukacji Narodowej



Źródła

Bibliografia

  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989
  • Zbigniew Paszkowski, Wspomnienia. Stanisław Latour nie żyje, „Wiadomości Konserwatorskie” 2007 nr 22, s. 117
  • Politechnika Szczecińska. uczelnia i ludzie w półwieczu 1946-1996 (pod red. Bolesława Szarguta), Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, Szczecin 1999



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz