Stanisław Latour: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 25: Linia 25:
 
Na ponad 30 lat związał się z [[Politechnika Szczecińska|Politechniką Szczecińską]]. W 1969 roku podjął pracę dydaktyczną na nowo powstałym Wydziale Budownictwa i Architektury. Tu też w 1977 roku obronił dysertację doktorską. Kolejno był docentem kontraktowym (1970-1979), docentem (1979-1990), profesorem (1990-1994) i profesorem zwyczajnym (od 1994). Kierował Zakładem Projektowania Architektonicznego (1973-1975) oraz Zakładem teorii Architektury, Historiii Konserwacji Zabytków (od 1976). Był prodziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury 91973-1978), dyrektorem Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (1981-1990), prorektorem ds. organizacji Politechniki Szczecińskiej (1990-1993). Wykładał na  zajęciach z historii architektury i urbanistyki powszechnej i polskiej, ochrony i konserwacji zabytków, projektowania przeddyplomowego. Prowadził seminaria i prace dyplomowe. Wypromował 7 doktorów i 13 magistrów inzynierów architektów. Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych z zakresu ochrony i konserwacji zabytków. Prowadził 15 prac naukowo-badawczych w ramach badań własnych oraz centralnie koordynowanych. Organizował międzynarodowe konferencje naukowe.
 
Na ponad 30 lat związał się z [[Politechnika Szczecińska|Politechniką Szczecińską]]. W 1969 roku podjął pracę dydaktyczną na nowo powstałym Wydziale Budownictwa i Architektury. Tu też w 1977 roku obronił dysertację doktorską. Kolejno był docentem kontraktowym (1970-1979), docentem (1979-1990), profesorem (1990-1994) i profesorem zwyczajnym (od 1994). Kierował Zakładem Projektowania Architektonicznego (1973-1975) oraz Zakładem teorii Architektury, Historiii Konserwacji Zabytków (od 1976). Był prodziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury 91973-1978), dyrektorem Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (1981-1990), prorektorem ds. organizacji Politechniki Szczecińskiej (1990-1993). Wykładał na  zajęciach z historii architektury i urbanistyki powszechnej i polskiej, ochrony i konserwacji zabytków, projektowania przeddyplomowego. Prowadził seminaria i prace dyplomowe. Wypromował 7 doktorów i 13 magistrów inzynierów architektów. Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych z zakresu ochrony i konserwacji zabytków. Prowadził 15 prac naukowo-badawczych w ramach badań własnych oraz centralnie koordynowanych. Organizował międzynarodowe konferencje naukowe.
  
W 1952 roku został członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1954-1956 pełnił funkcję prezesa Szczecińskiego Oddziału tej organizacji. Był także przedstawicielem Kolegium Sędziów Konkursowych Oddziału. Od 1978 roku był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich i Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.Należał do licznych organizacji i zespołów naukowych, m.in. Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN,  Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN - Oddział Poznań (od 1972), Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków (od 1975), Polskiego Komitetu narodowego ICOMOS, Rady ds. Konserwatorskich przy ministrze kultury i sztuki, Komisji ds. Sztuki Kościelnej w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.  
+
Należał do licznych organizacji i zespołów naukowych. W 1952 roku został członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1954-1956 pełnił funkcję prezesa Szczecińskiego Oddziału tej organizacji. Był także przedstawicielem Kolegium Sędziów Konkursowych Oddziału. Od 1978 roku był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich, o od 1980 wiceprezesem Zarządu Oddziału TUP. Działał w Stowarzyszeniu Konserwatorów Zabytków, Komitecie Architektury i Urbanistyki PAN,  Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN - Oddział Poznań (od 1972), Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków (od 1975), Polskim Komitecie Narodowym ICOMOS, Radzie ds. Konserwatorskich przy ministrze kultury i sztuki, Komisji ds. Sztuki Kościelnej w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.  
  
 
Zmarł nagle [[20 października]] [[2007]] roku w Szczecinie. Został pochowany 26 października na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
 
Zmarł nagle [[20 października]] [[2007]] roku w Szczecinie. Został pochowany 26 października na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
  
''Wielki autorytet kilku pokoleń szczecińskich architektów, pasjonat, człowiek niezwykle skromny, życzliwy i uczynny. Działał rozdając siebie, promując innych'' (arch. Zbigniew Paszkowski)
+
Wspominając Stanisława Latour, arch. Zbigniew Paszkowski napisał: ''Wielki autorytet kilku pokoleń szczecińskich architektów, pasjonat, człowiek niezwykle skromny, życzliwy i uczynny. Działał rozdając siebie, promując innych.''
 
<br/><br/>
 
<br/><br/>
  

Wersja z 13:01, 30 paź 2012

Stanisław Latour
Architekt
brak zdjecia
Data urodzenia 24 maja 1927
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 20 października 2007
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Lata działalności {{{lata_dzialalnosci}}}
Narodowość polska


Stanisław Latour (1927-2007) – architekt, pedagog

Życiorys

Stanisław Latour (wł. Stanisław de Latour) urodził się 24 maja 1927 roku w Warszawie. Przed wojną należał do harcerstwa. W czasie wojny był zołnierzem Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie ponownie działał w harcerstwie. Był harcmistrzem Chorągwi Mazowieckiej. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Doświadczenie zawodowe zdobył jeszcze poczas studiów, pracując w Warszawskim Przemysłowym Zjednoczeniu Budowlanym (1949-1952) kolejno jako technik, kierownik budowy i inspektor techniczny. Po ukończeniu studiów w 1952 roku, rozpoczął pracę w Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Sztuki w Warszawie. Tam zainteresował się z problemami ochrony i dokumentowania dziedzictwa kulturowego. W latach 1952-1953 pracował na stanowisku inspektora-konserwatora w Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków, podlegającym Ministerstwu Kultury i Sztuki.

Od 1953 roku związany ze Szczecinem. Tu zorganizował pierwszą pracownię projektową przy Państwowym Przedsiębiorstwie Pracownie Konserwacji Zabytków. Był autorem licznych opracowań studialnych i projektowych w zakresie historycznej architektury i urbanistyki Szczecina i Pomorza Zachodniego, a także konserwacji zabytków i zespołów zabytkowych. Po poprzedzonych dogłębnymi, dwuletnimi (1954-1955) studiami projektowo-przestrzennymi oraz projektem wstępnym, w 1958 roku, wraz z zespołem, przystąpił do odbudowy Zamku Książąt Pomorskich. W 1973 roku uczestniczył w pracach przy odbudowie szczecińskiej katedry. Obie te odbudowy uznawane są za życiowe dzieło architekta. W 2006 roku opracował obszerny rys dziejów obu tych odbudów. Łącznie był autorem 46 prac studialno-projektowych oraz projektów z zakresu architektury i urbanistyki. W latach 1960-1980 był także kierownikiem w Biurze Ochrony Atmosfery w Szczecinie.

Na ponad 30 lat związał się z Politechniką Szczecińską. W 1969 roku podjął pracę dydaktyczną na nowo powstałym Wydziale Budownictwa i Architektury. Tu też w 1977 roku obronił dysertację doktorską. Kolejno był docentem kontraktowym (1970-1979), docentem (1979-1990), profesorem (1990-1994) i profesorem zwyczajnym (od 1994). Kierował Zakładem Projektowania Architektonicznego (1973-1975) oraz Zakładem teorii Architektury, Historiii Konserwacji Zabytków (od 1976). Był prodziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury 91973-1978), dyrektorem Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (1981-1990), prorektorem ds. organizacji Politechniki Szczecińskiej (1990-1993). Wykładał na zajęciach z historii architektury i urbanistyki powszechnej i polskiej, ochrony i konserwacji zabytków, projektowania przeddyplomowego. Prowadził seminaria i prace dyplomowe. Wypromował 7 doktorów i 13 magistrów inzynierów architektów. Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych z zakresu ochrony i konserwacji zabytków. Prowadził 15 prac naukowo-badawczych w ramach badań własnych oraz centralnie koordynowanych. Organizował międzynarodowe konferencje naukowe.

Należał do licznych organizacji i zespołów naukowych. W 1952 roku został członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1954-1956 pełnił funkcję prezesa Szczecińskiego Oddziału tej organizacji. Był także przedstawicielem Kolegium Sędziów Konkursowych Oddziału. Od 1978 roku był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich, o od 1980 wiceprezesem Zarządu Oddziału TUP. Działał w Stowarzyszeniu Konserwatorów Zabytków, Komitecie Architektury i Urbanistyki PAN, Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN - Oddział Poznań (od 1972), Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków (od 1975), Polskim Komitecie Narodowym ICOMOS, Radzie ds. Konserwatorskich przy ministrze kultury i sztuki, Komisji ds. Sztuki Kościelnej w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.

Zmarł nagle 20 października 2007 roku w Szczecinie. Został pochowany 26 października na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Wspominając Stanisława Latour, arch. Zbigniew Paszkowski napisał: Wielki autorytet kilku pokoleń szczecińskich architektów, pasjonat, człowiek niezwykle skromny, życzliwy i uczynny. Działał rozdając siebie, promując innych.

Projekty konserwatorsko-renowacyjne



Projekty autorskie (Szczecin)

  • Dom Księży Pallotynów przy kościele św. Jana Ewangelisty
  • zespół sakralny pw. św. Jana Bosko przy ul. Witkiewicza
  • kościół pw. Matki Boskiej Różańcowej przy ul. Lwowskiej
  • budynek mieszalno-internatowy przy zespole salezjańskiej szkoły zawodowej przy ul. Ku Słońcu
  • budynek Kurii Biskupiej przy ul. Papieża Pawła VI



Nagrody i wyróżnienia

  • Nagroda Wojewódzka za wybitne osiągnięcia w dziedzinie upowszechniania kultury
  • nagroda Ministra Kultury i Sztuki
  • nagroda Rektora Politechniki Szczecińskiej



Odznaczenia

  • 1967 – Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami”
  • 1969 – Złota Odznaka Gryfa Pomorskiego
  • 1971 – Złoty Krzyż Zasługi
  • 1982 – Krzyż Partyzancki
  • 1984 – Krzyż Kawalerski OOP
  • 1990 – Krzyż Armii Krajowej
  • 1991 – Medal Komisji Edukacji Narodowej



Źródła

Bibliografia

  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • Zbigniew Paszkowski, Wspomnienia. Stanisław Latour nie żyje, „Wiadomoœści Konserwatorskie” 2007 nr 22, s. 117
  • Politechnika Szczecińska. uczelnia i ludzie w półwieczu 1946-1996 (pod red. Bolesława Szarguta), Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, Szczecin 1999



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz