Ulica Bednarska: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 4: Linia 4:
 
Jak podaje C. Fredrich ([[1929]], 100; tamże ryc. 23), pomiędzy południowym skrzydłem krużganka klasztornego a murem miejskim i posadowioną w nim [[Baszty miejskie|okrągłą półbasztą]], zwaną Biała Główka (Wittkopp), położony był tzw. "stary dom sierot" (alte Waisenhaus), ufundowany w [[1660]] roku, a ostatecznie wybudowany w [[1684]] r. W katastrze z roku [[1706]] został on opisany jako "Kinderheim". W [[1730 ]]r. pastor [[Schinmeyer]] z [[Kościół św. Jana Ewangelisty w Szczecinie|kościoła św. Jana]] wygospodarował w nim, mimo oporu innych właścicieli szkół, pomieszczenie na szkołę dla biednych. W [[1744]] r. miało tu utrzymanie 24 biednych dzieci obojga płci. Zbudowany na bagnistym podłożu budynek z czasem zaczął osiadać i zanim go ostatecznie rozebrano, utrzymywał się tylko dzięki połączeniu z krużgankiem.
 
Jak podaje C. Fredrich ([[1929]], 100; tamże ryc. 23), pomiędzy południowym skrzydłem krużganka klasztornego a murem miejskim i posadowioną w nim [[Baszty miejskie|okrągłą półbasztą]], zwaną Biała Główka (Wittkopp), położony był tzw. "stary dom sierot" (alte Waisenhaus), ufundowany w [[1660]] roku, a ostatecznie wybudowany w [[1684]] r. W katastrze z roku [[1706]] został on opisany jako "Kinderheim". W [[1730 ]]r. pastor [[Schinmeyer]] z [[Kościół św. Jana Ewangelisty w Szczecinie|kościoła św. Jana]] wygospodarował w nim, mimo oporu innych właścicieli szkół, pomieszczenie na szkołę dla biednych. W [[1744]] r. miało tu utrzymanie 24 biednych dzieci obojga płci. Zbudowany na bagnistym podłożu budynek z czasem zaczął osiadać i zanim go ostatecznie rozebrano, utrzymywał się tylko dzięki połączeniu z krużgankiem.
 
Część nabrzeża, leżąca na południe od tej ulicy, w 1. poł. [[XIX wiek]]u nazywana była [[Nabrzeża w Szczecinie (nazwy niemieckie)|Nabrzeżem Przy Pomoście Mniszym]] (an der Mönchenbrückebollwerk, [[1842]]).<br/>  
 
Część nabrzeża, leżąca na południe od tej ulicy, w 1. poł. [[XIX wiek]]u nazywana była [[Nabrzeża w Szczecinie (nazwy niemieckie)|Nabrzeżem Przy Pomoście Mniszym]] (an der Mönchenbrückebollwerk, [[1842]]).<br/>  
W [[1945]] roku ulica Mönchenbrückstraße otrzymała nazwę ulicy Bednarskiej, a następnie w trakcie budowy [[Arteria Nadodrzańska|arterii nadodrzańskiej]] została zlikwidowana. <ref>Nazwę ulicy Bednarskiej wykreślono z wykazu ulic dopiero w kwietniu 1979 roku; zob. Bursewicz Sz., Nazwy szczecińskich ulic. Część druga 1957 - 1991, (wydruk komputerowy), s. 23, tamże przyp. 40. </ref>
+
W [[1945]] roku ulica Mönchenbrückstraße otrzymała nazwę ulicy Bednarskiej, a następnie w trakcie budowy [[Arteria Nadodrzańska|arterii nadodrzańskiej]] została zlikwidowana. <ref>Nazwę ulicy Bednarskiej wykreślono z wykazu ulic dopiero w kwietniu [[1979]] roku; zob. Bursewicz Sz., Nazwy szczecińskich ulic. Część druga [[1957]] - [[1991]], (wydruk komputerowy), s. 23, tamże przyp. 40. </ref>
 
{{przypisy}}
 
{{przypisy}}
 
== Galeria ==
 
== Galeria ==

Wersja z 18:55, 27 lis 2011

Wylot ulicy Mönchenbrückstraße od strony nabrzeża Bollwerk
Ze zbiorów Pommersches Landesmuseum Greifswald - 12/1/713

Ulica Bednarska (niem. Mönchenbrückstraße), obecnie nie istnieje. Jej nazwa "ulica Pomostu Mniszego" tłumaczy się tym, iż umożliwiała dojście do pomostu ładunkowego, początkowo określanego w średniowieczu nazwą „pomostu braci” (broder brugge, 1405), a z czasem Pomostu Mniszego (monneken brugge, 1534, także münchenbrücke, 1559). Pomost należał do mnichów franciszkanów z położonego obok klasztoru przy kościele św. Jana. Do pomostu można było dostać się przez "furtę Mnichów" (Mönnekendore), zwaną także "Furtą Pomostu Mniszego" (Mönkenbrück Tor, Mönchenbrücktor). Przejście zostało przebite w ochraniającym klasztor murze miejskim i było aż do czasów Fryderyka Wielkiego osłaniane przez basztę, nazywaną Okrągłą Wieżą (der Runde Turm). Według matrykuły szwedzkiej (kataster szwedzki z lat 16921698), przy ulicy noszącej wówczas miano "/prowadzącej/ w kierunku Pomostu Mniszego" (nach der Mönchenbrücke (1681), lub po prostu "Pomost Mniszy" (Mönche Brücke, 1698), położonych było początkowo dziewięć budynków, potem sześć. Według informacji umieszczonej na planie miasta z roku 1721, zawierającego spis właścicieli poszczególnych działek, do obszaru ulicy Pomostu Mniszego (an der Münchenbrücke, 1721) należały parcele od nr 781-782 /Mönchenbrückstraße 188=6/ do nr 790 /Johannis-Kloster 204=15 - Johannis-Kloster 205=14 - Neue Königsstraße 1/. Ze spisu z 1721 r. wynika, że do obszaru ulicy Mönchenbrückstraße należały również budynki będące własnością klasztoru franciszkanów (dom nr 786, a także budynki kościelne, należące do kościoła św. Jana: plebania (nr 787, Pfarrhaus), dom kaznodziei (nr 789-790, Predigerhaus), oraz niewymienione w spisie krużganki klasztorne i zakrystia (Küsterhaus). W latach 1811-1863 zabudowania te występują pod nazwą Johannis-Kloster, ale już z nową numeracją (odpowiednio 206, 203, 197-199, 204, 205). Ich widok na krótko przed zburzeniem utrwalił Emil Teschendorff (1833-1894). Po wyburzeniu krużganków i budynków klasztornych, w ciągu roku 1863 powstaje tu nowa ulica z nową zabudową, początkowo w latach 1863-1880 z numeracją ulicy Königsstraße, a od roku 1881 już pod nazwą Neue Königsstraße. Jak podaje C. Fredrich (1929, 100; tamże ryc. 23), pomiędzy południowym skrzydłem krużganka klasztornego a murem miejskim i posadowioną w nim okrągłą półbasztą, zwaną Biała Główka (Wittkopp), położony był tzw. "stary dom sierot" (alte Waisenhaus), ufundowany w 1660 roku, a ostatecznie wybudowany w 1684 r. W katastrze z roku 1706 został on opisany jako "Kinderheim". W 1730 r. pastor Schinmeyer z kościoła św. Jana wygospodarował w nim, mimo oporu innych właścicieli szkół, pomieszczenie na szkołę dla biednych. W 1744 r. miało tu utrzymanie 24 biednych dzieci obojga płci. Zbudowany na bagnistym podłożu budynek z czasem zaczął osiadać i zanim go ostatecznie rozebrano, utrzymywał się tylko dzięki połączeniu z krużgankiem. Część nabrzeża, leżąca na południe od tej ulicy, w 1. poł. XIX wieku nazywana była Nabrzeżem Przy Pomoście Mniszym (an der Mönchenbrückebollwerk, 1842).
W 1945 roku ulica Mönchenbrückstraße otrzymała nazwę ulicy Bednarskiej, a następnie w trakcie budowy arterii nadodrzańskiej została zlikwidowana. [1]

Przypisy

  1. Nazwę ulicy Bednarskiej wykreślono z wykazu ulic dopiero w kwietniu 1979 roku; zob. Bursewicz Sz., Nazwy szczecińskich ulic. Część druga 1957 - 1991, (wydruk komputerowy), s. 23, tamże przyp. 40.

Galeria

Bibliografia

  • Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung – von H. Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von C. Fredrich, Stettin Leon Sauniers Buchhandlung 1926.
  • Fredrich C., Die Baugeschichte Stettins unter König Friedrich Wilhelm I [w:] BSt NF Bd. XXXI, Stettin 1929.
  • Sz. Bursewicz, Nazwy szczecińskich ulic. 1945-2004. Cz. 2: 1957-1991 /w:/ Kronika Szczecina. 2004 Nr 23. Szczecin 2005.ISBN 83–89341–11–5



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk