Urok: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (zamienił w treści „".” na „”.”)
 
Linia 20: Linia 20:
 
* [[Tadeusz Białecki|Białecki, Tadeusz]], [[Lucyna Turek-Kwiatkowska|Turek-Kwiatkowska, Lucyna]]. [[Szczecin stary i nowy|Szczecin stary i nowy. (Encyklopedyczny zarys dziejów historycznych dzielnic i osiedli oraz obiektów fizjograficznych miasta)]]. Szczecin: [[Uniwersytet Szczeciński]], 1991.
 
* [[Tadeusz Białecki|Białecki, Tadeusz]], [[Lucyna Turek-Kwiatkowska|Turek-Kwiatkowska, Lucyna]]. [[Szczecin stary i nowy|Szczecin stary i nowy. (Encyklopedyczny zarys dziejów historycznych dzielnic i osiedli oraz obiektów fizjograficznych miasta)]]. Szczecin: [[Uniwersytet Szczeciński]], 1991.
 
==Linki zewnętrzne==
 
==Linki zewnętrzne==
* [http://www.prawobrzeze.eu/galeria/thumbnails.php?album=125 Galeria na stronie prqawobrzeze.eu]
+
* [http://www.prawobrzeze.eu/galeria/thumbnails.php?album=125 Galeria na stronie prawobrzeze.eu]
  
 
{{Części miasta}}[[Kategoria:Części miasta]]
 
{{Części miasta}}[[Kategoria:Części miasta]]

Aktualna wersja na dzień 18:18, 8 lut 2014

Urok
Urok
Zrób zdjęcie tego miejsca: Pomóż nam
Nazwa niemiecka Königsweg
Dzielnica Prawobrzeże

Urok - (niem. Königsweg) - prawie niezamieszkane osiedle położone w lasach Puszczy Bukowej pomiędzy potokami: Niedźwiedzianką (tworzy Kiełpiński Staw) i Trawną (tworzy jezioro zwane Wilczym Bagnem) oraz autostradą A6 tuż przed węzłem w Kijewie przy południowych granicach Szczecina.

Przez osiedle prowadzą 3 szlaki turystyczne: niebieski od Uroku do Kołowa zwany Królewską Drogą (początek przy stacji Szczecin Zdroje), czerwony od pętli autobusowej „Kijewo” do Glinnej i czarny od Placu Słowiańskiego w Dąbiu do tzw. Bramy Czwójdzińskiego położonej w Szczecińskim Parku Krajobrazowym. Do ok. 1965 r. znajdował się tutaj przystanek kolejowy „Urok”. Osiedle podlega Radzie Osiedli Płonia-Śmierdnica-Jezierzyce.

Dawniej było to miejsce wykorzystywane w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, szczególnie weekendowych, ze względu na walory widokowe okolicy. W 1850 r. istniała tu leśniczówka, a później powstały willa, hotel i restauracja, a goście mogli dojechać chociażby koleją (do 1965 roku był tu przystanek kolejowy). Walki w marcu 1945 r. doprowadziły do unicestwienia tej osady. Nikłe pozostałości zabudowy porosły lasem i chaszczami, co spowodowało ostateczną degradację pozostałych ruin. Obecnie tereny osiedla nie są wykorzystywane, ani w celach przemysłowych, ani mieszkalnych.

Zobacz też

Bibliografia

Linki zewnętrzne