Waldemar Makarenko

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The printable version is no longer supported and may have rendering errors. Please update your browser bookmarks and please use the default browser print function instead.
Waldemar Makarenko
dziennikarz radiowy i telewizyjny, publicysta, działacz i sprawozdawca sportowy
brak zdjecia
Data urodzenia 12 stycznia 1930
Miejsce urodzenia Rokitno (ob. Ukraina)
Data śmierci 23 stycznia 1991
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 4A-6-0)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Waldemar Makarenko (1930-1991) – dziennikarz radiowy i telewizyjny, publicysta, działacz i sprawozdawca sportowy

Życiorys

Waldemar Makarenko urodził się 12 stycznia 1930 roku w Rokitnie (ob. Ukraina) w rodzinie robotniczej Teodora Makarenki.

Z Ziemią Szczecińską związał się już w 1946 roku jako uczestnik historycznego zjazdu „Trzymamy straż nad Odrą”. Jako działacz Związku Młodzieży Wiejskiej zabezpieczał przeprowadzanie referendum na terenie województwa szczecińskiego. W latach 1950-1952 studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Dziennikarstwem zajmował się od 1953 roku. W lutym 1954 roku wygrał konkurs na radiowego sprawozdawcę sportowego. Od tego momentu rozpoczął pracę w Rozgłośni Polskiego Radia w Szczecinie. Był wieloletnim kierownikiem Redakcji Sportowej. Później przeniósł się do Redakcji Publicystyki i Informacji. W 1971 roku został zastępcą redaktora naczelnego rozgłośni. Od 1980 roku był komentatorem PR. Należał do najbardziej znanych organizatorów i propagatorów życia sportowego w Szczecinie. Działał w organizacjach młodzieżowych i paramilitarnych, był krajowym sprawozdawcą meczów bokserskich, piłki nożnej i zapasów. W szczecińskiej Rozgłośni stworzył i prowadził magazyn radiowy Z boisk i stadionów. W latach 60. był także autorem Magazynu sportowego w szczecińskiej telewizji.

W swojej pracy dziennikarskiej zajmował się również tematyką wojskową. Był jednym ze współtwórców, a potem pierwszym prezesem Klubu Publicystów Wojskowo-Obronnych, autorem cyklicznych audycji z życia żołnierzy w szczecińskich garnizonach. Za tę działalność był wielokrotnie odznaczany i nagradzany.

Od 1974 roku był członkiem Sądu Koleżeńskiego przy Oddziale SDP w Szczecinie.

Zmarł 23 stycznia 1991 roku w Szczecinie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym (kw. 4A-6-0).

Artykuły w prasie (wybór)

  • 1955Trudny początek, „Życie Kulturalne Wsi” 1955 nr 2, s. 8



Nagrody

  • 1977 – nagroda ministra obrony narodowej za propagowanie problematyki wojskowo-obronnej



Odznaczenia

  • 1975 – Medal XXX-lecia PRL
  • 1975 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1975Medal XXX-lecia „Gryf Pomorski”
  • Srebrny Krzyż Zasługi
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • srebrny medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”
  • medal pamiątkowy „Za zasługi dla Pomorskiego Okręgu Wojskowego”
  • „Za Zasługi dla 12 DZ im. Armii Ludowej”



Bibliografia



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz