Warzymice: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 4: Linia 4:
 
  |opis_zdjecia      = {{Pomoz foto obiekt}}
 
  |opis_zdjecia      = {{Pomoz foto obiekt}}
 
  |status            = wieś
 
  |status            = wieś
  |nazwa_dawna        =
+
  |nazwa_dawna        = Warrimich
 
  |nazwa_niemiecka    = Klein Reinkendorf
 
  |nazwa_niemiecka    = Klein Reinkendorf
 
  |powiat            = [[Powiat Policki|Policki]]
 
  |powiat            = [[Powiat Policki|Policki]]
Linia 14: Linia 14:
 
  |mapa_link          =
 
  |mapa_link          =
 
}}
 
}}
'''Warzymice (niem. ''Klein Reinkendorf'') wieś w [[powiat policki|powiecie polickim]], w [[gmina Kołbaskowo|gminie Kołbaskowo]], na [[Wzniesienia Szczecińskie|Wzniesieniach Szczecińskich]].
+
'''Warzymice''' (niem. ''Klein Reinkendorf'') wieś w [[powiat policki|powiecie polickim]], w [[gmina Kołbaskowo|gminie Kołbaskowo]], na [[Wzniesienia Szczecińskie|Wzniesieniach Szczecińskich]].
  
 
==Historia==
 
==Historia==
 
Najstarsze ślady osadnicze odkryte na terenie Warzymic pochodzą z późnego okresu wpływów rzymskich. Znajdowała się tu też duża osada z okresu wczesnego średniowiecza.
 
Najstarsze ślady osadnicze odkryte na terenie Warzymic pochodzą z późnego okresu wpływów rzymskich. Znajdowała się tu też duża osada z okresu wczesnego średniowiecza.
  
Warzymice (nm. Klein Reinkendorf) po raz pierwszy wzmiankowane w źródłach w dokumencie z 1 lutego 1220 roku, jeszcze w dawnej formie Warrimich. 25 lutego 1243 roku książę Barnim I nadał klasztorowi cysterek w Szczecinie 4 włóki ziemi w Warzymicach. W 1255 roku wieś dodatkowo płaciła dziesięcinę z 4 włók ziemi biskupstwu w Kamieniu Pomorskim. W 1321 roku książę Otto I zwolnił z dziesięciny 8 włók ziemi we wsi, ponieważ lennicy bracia Gerard i Richard Scadewachte z Ladenthina przejęli dziesięcinę z własnych dóbr. W 1330 roku Scadewachte odstąpili tę ziemię braciom Edgarowi i Peterowi Hennigom z Peterdorfu. Hennigowie odstąpili ją Heinrichowi Walker i Tehodorowi Trawenal- mieszczanom szczecińskim. W 1333 roku książę Otto I nadał wieś Warzymice kapitule kościoła mariackiego w Szczecinie. W 1404 roku nadanie to potwierdził książę Świętobór III, równocześnie wydzierżawiając wieś braciom Gerdt’owi i Thomasowi Rode. Transakcję tą potwierdził książę Bogusław I, lecz Warzymice przekazał Wernerowi von Schulenberg, a kościołowi mariackiemu przekazano pola pomiędzy wsiami Lukow i Sommersdorf.
+
Warzymice po raz pierwszy wzmiankowane w źródłach w dokumencie z [[1 lutego]] [[1220]] roku, jeszcze w dawnej formie Warrimich. [[25 lutego]] [[1243]] roku książę [[Barnim I]] nadał klasztorowi cysterek w Szczecinie 4 włóki ziemi w Warzymicach. W [[1255]] roku wieś dodatkowo płaciła dziesięcinę z 4 włók ziemi biskupstwu w Kamieniu Pomorskim. W [[1321]] roku książę Otto I zwolnił z dziesięciny 8 włók ziemi we wsi, ponieważ lennicy bracia Gerard i Richard Scadewachte z Ladenthina przejęli dziesięcinę z własnych dóbr. W [[1330]] roku Scadewachte odstąpili tę ziemię braciom Edgarowi i Peterowi Hennigom z Peterdorfu. Hennigowie odstąpili ją Heinrichowi [[Walker Trawenal|Walker]] i [[Tehodor Trawenal|Tehodorowi Trawenal]]- mieszczanom szczecińskim. W [[1333]] roku książę Otto I nadał wieś Warzymice kapitule [[Kościół Mariacki w Szczecinie|kościoła mariackiego]] w Szczecinie. W [[1404]] roku nadanie to potwierdził książę Świętobór III, równocześnie wydzierżawiając wieś braciom Gerdt’owi i Thomasowi Rode. Transakcję tą potwierdził książę [[Bogusław I]], lecz Warzymice przekazał Wernerowi von Schulenberg, a kościołowi mariackiemu przekazano pola pomiędzy wsiami Lukow i Sommersdorf.
  
W 1844 roku w Warzymicach mieszkały 243 osoby w 42 rodzinach, wieś liczyła 20 domów i 28 zabudowań gospodarczych. Funkcjonowało tu 9 gospodarstw pełnorolnych oraz jedno niepełne. Rolnicy mieli przeciętnie po 88 mórg ziemi. Mieszkało tu również wielu komorników, którzy po uwłaszczeniu w 1868 roku rozpoczęli pracę jako robotnicy dniówkowi. Powierzchnia całkowita wsi wynosiła 873 morgi, z których większość stanowiły pola uprawne- 806 mórg, resztę stanowiły pastwiska- 16 mórg, łąki- 11, ogrody- 31 mórg i 4 morgi zajęte pod zabudowania. Na średniej klasy glebach uprawiano: żyto, jęczmień, pszenicę, fasolę oraz koniczynę. We wsi hodowano: 38 koni, 87 sztuk bydła uszlachetnianej rasy oldenburskiej, 410 owiec, 68 świń oraz 24 kozy. Z pośród gospodarstw funkcjonujących w 1939 roku w Warzymicach wymieniane są gospodarstwa: Maxa Hehmke o powierzchni 47 ha, Otto Lüschowa (107,5 ha), Karla Richtera (28 ha) oraz Paula Schroedera (95 ha).
+
W [[1844]] roku w Warzymicach mieszkały 243 osoby w 42 rodzinach, wieś liczyła 20 domów i 28 zabudowań gospodarczych. Funkcjonowało tu 9 gospodarstw pełnorolnych oraz jedno niepełne. Rolnicy mieli przeciętnie po 88 mórg ziemi. Mieszkało tu również wielu komorników, którzy po uwłaszczeniu w 1868 roku rozpoczęli pracę jako robotnicy dniówkowi. Powierzchnia całkowita wsi wynosiła 873 morgi, z których większość stanowiły pola uprawne- 806 mórg, resztę stanowiły pastwiska (16 mórg), łąki (11), ogrody (31) i 4 morgi zajęte pod zabudowania. Na średniej klasy glebach uprawiano: żyto, jęczmień, pszenicę, fasolę oraz koniczynę. We wsi hodowano: 38 koni, 87 sztuk bydła uszlachetnianej rasy oldenburskiej, 410 owiec, 68 świń oraz 24 kozy. Z pośród gospodarstw funkcjonujących w [[1939]] roku w Warzymicach wymieniane są gospodarstwa: Maxa Hehmke o powierzchni 47 ha, Otto Lüschowa (107,5 ha), Karla Richtera (28 ha) oraz Paula Schroedera (95 ha).
  
15 października 1939 roku Warzymice wraz z 312 mieszkańcami zostało włączone do miasta Szczecina.
+
[[15 października]] [[1939]] roku Warzymice wraz z 312 mieszkańcami zostało włączone do miasta Szczecina.
  
25 kwietnia 1945 roku wieś została zajęta przez wojska radzieckie 65 Armii Uderzeniowej 2 Frontu Białoruskiego. Warzymice nie poniosły dużych strat w zabudowie mieszkalnej, uszkodzony został jednie kościół. Ponieważ wież położona jest stosunkowo blisko Szczecina, została szybko zaludniona.  
+
[[25 kwietnia]] [[1945]] roku wieś została zajęta przez wojska radzieckie 65 Armii Uderzeniowej 2 Frontu Białoruskiego. Warzymice nie poniosły dużych strat w zabudowie mieszkalnej, uszkodzony został jednie kościół. Ponieważ wież położona jest stosunkowo blisko Szczecina, została szybko zaludniona.  
W 1946 roku do Warzymic przybyła grupa 11 żołnierzy z wileńskiego oddziału Armii Krajowej, który osiedlili się tutaj na stałe. Byli to Adolf Siergiej, Wacław Chojnicki, Adolf Dyśko, Jan Bartkowski, Władysław i Michał Adamowicze, Józef Bitel, Jan Danilewicz, Florian Wasiuk, Alfons Kachnowicz i Władysław Dojlido.  Wkrótce dołączyli do nich Józef Szczygielski i jego szwagier Lucjan Ambroziak.  W 1946 roku we wsi mieszkało jeszcze dużo Niemców i polscy osiedleńcy często dzieli z nimi domy oraz współpracowali przy pracach rolnych. Mieszkańcy sami zmienili nazwę wsi Klein Reinkendorf na Akowo, jednakże w 1950 roku na sesji Gminnej Rady Narodowej uchwalono nazwę: Warzymice. W tym samym roku w wsi powstała spółdzielnia produkcyjna, która funkcjonowała do 1957 roku, aż przekształcono ją w Państwowe Gospodarstwo Rolne. W 1957 roku sołtysem został Adolf Siergiej.
+
 
W 1998 roku we wsi mieszkało 230 osób z których 65 utrzymywało się z rolnictwa. Uprawy w Warzymicach obejmowały 220 ha gruntów rolnych. Z dawnej zabudowy zachowało się 22 budynki, kolejne 15 zbudowano już po 1945 roku.
+
W [[1946]] roku do Warzymic przybyła grupa 11 żołnierzy z wileńskiego oddziału Armii Krajowej, który osiedlili się tutaj na stałe. Byli to Adolf Siergiej, Wacław Chojnicki, Adolf Dyśko, Jan Bartkowski, Władysław i Michał Adamowicze, Józef Bitel, Jan Danilewicz, Florian Wasiuk, Alfons Kachnowicz i Władysław Dojlido.  Wkrótce dołączyli do nich Józef Szczygielski i jego szwagier Lucjan Ambroziak.  W [[1946]] roku we wsi mieszkało jeszcze dużo Niemców i polscy osiedleńcy często dzieli z nimi domy oraz współpracowali przy pracach rolnych. Mieszkańcy sami zmienili nazwę wsi Klein Reinkendorf na [[Akowo]], jednakże w [[1950]] roku na sesji Gminnej Rady Narodowej uchwalono nazwę: Warzymice. W tym samym roku w wsi powstała spółdzielnia produkcyjna, która funkcjonowała do [[1957 roku]], aż przekształcono ją w Państwowe Gospodarstwo Rolne. W 1957 roku sołtysem został Adolf Siergiej.
 +
W 1998 roku we wsi mieszkało 230 osób z których 65 utrzymywało się z rolnictwa. Uprawy w Warzymicach obejmowały 220 ha gruntów rolnych. Z dawnej zabudowy zachowało się 22 budynki, kolejne 15 zbudowano już po [[1945]] roku.
 +
==Zobacz też==
 +
* [[Wieś nazwali Akowo]]
 
{{Autor|[[User:Dj|Marek Łuczak]]}}
 
{{Autor|[[User:Dj|Marek Łuczak]]}}
 
[[Kategoria:Gmina Kołbaskowo]]
 
[[Kategoria:Gmina Kołbaskowo]]

Wersja z 12:56, 30 cze 2011

Warzymice
Warzymice
Zrób zdjęcie tego miejsca: Pomóż nam
Nazwa niemiecka Klein Reinkendorf
Nazwa przejściowa Warrimich
Powiat Policki
Gmina Kołbaskowo
Prawa miejskie {{{prawa_miejskie}}}
[{{{www}}} Strona internetowa miejscowości.]

Warzymice (niem. Klein Reinkendorf) wieś w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo, na Wzniesieniach Szczecińskich.

Historia

Najstarsze ślady osadnicze odkryte na terenie Warzymic pochodzą z późnego okresu wpływów rzymskich. Znajdowała się tu też duża osada z okresu wczesnego średniowiecza.

Warzymice po raz pierwszy wzmiankowane są w źródłach w dokumencie z 1 lutego 1220 roku, jeszcze w dawnej formie Warrimich. 25 lutego 1243 roku książę Barnim I nadał klasztorowi cysterek w Szczecinie 4 włóki ziemi w Warzymicach. W 1255 roku wieś dodatkowo płaciła dziesięcinę z 4 włók ziemi biskupstwu w Kamieniu Pomorskim. W 1321 roku książę Otto I zwolnił z dziesięciny 8 włók ziemi we wsi, ponieważ lennicy bracia Gerard i Richard Scadewachte z Ladenthina przejęli dziesięcinę z własnych dóbr. W 1330 roku Scadewachte odstąpili tę ziemię braciom Edgarowi i Peterowi Hennigom z Peterdorfu. Hennigowie odstąpili ją Heinrichowi Walker i Tehodorowi Trawenal- mieszczanom szczecińskim. W 1333 roku książę Otto I nadał wieś Warzymice kapitule kościoła mariackiego w Szczecinie. W 1404 roku nadanie to potwierdził książę Świętobór III, równocześnie wydzierżawiając wieś braciom Gerdt’owi i Thomasowi Rode. Transakcję tą potwierdził książę Bogusław I, lecz Warzymice przekazał Wernerowi von Schulenberg, a kościołowi mariackiemu przekazano pola pomiędzy wsiami Lukow i Sommersdorf.

W 1844 roku w Warzymicach mieszkały 243 osoby w 42 rodzinach, wieś liczyła 20 domów i 28 zabudowań gospodarczych. Funkcjonowało tu 9 gospodarstw pełnorolnych oraz jedno niepełne. Rolnicy mieli przeciętnie po 88 mórg ziemi. Mieszkało tu również wielu komorników, którzy po uwłaszczeniu w 1868 roku rozpoczęli pracę jako robotnicy dniówkowi. Powierzchnia całkowita wsi wynosiła 873 morgi, z których większość stanowiły pola uprawne- 806 mórg, resztę stanowiły pastwiska (16 mórg), łąki (11), ogrody (31) i 4 morgi zajęte pod zabudowania. Na średniej klasy glebach uprawiano: żyto, jęczmień, pszenicę, fasolę oraz koniczynę. We wsi hodowano: 38 koni, 87 sztuk bydła uszlachetnianej rasy oldenburskiej, 410 owiec, 68 świń oraz 24 kozy. Z pośród gospodarstw funkcjonujących w 1939 roku w Warzymicach wymieniane są gospodarstwa: Maxa Hehmke o powierzchni 47 ha, Otto Lüschowa (107,5 ha), Karla Richtera (28 ha) oraz Paula Schroedera (95 ha).

15 października 1939 roku Warzymice wraz z 312 mieszkańcami zostało włączone do miasta Szczecina.

25 kwietnia 1945 roku wieś została zajęta przez wojska radzieckie 65 Armii Uderzeniowej 2 Frontu Białoruskiego. Warzymice nie poniosły dużych strat w zabudowie mieszkalnej, uszkodzony został jednie kościół. Ponieważ wież położona jest stosunkowo blisko Szczecina, została szybko zaludniona.

W 1946 roku do Warzymic przybyła grupa 11 żołnierzy z wileńskiego oddziału Armii Krajowej, który osiedlili się tutaj na stałe. Byli to Adolf Siergiej, Wacław Chojnicki, Adolf Dyśko, Jan Bartkowski, Władysław i Michał Adamowicze, Józef Bitel, Jan Danilewicz, Florian Wasiuk, Alfons Kachnowicz i Władysław Dojlido. Wkrótce dołączyli do nich Józef Szczygielski i jego szwagier Lucjan Ambroziak. W 1946 roku we wsi mieszkało jeszcze dużo Niemców i polscy osiedleńcy często dzieli z nimi domy oraz współpracowali przy pracach rolnych. Mieszkańcy sami zmienili nazwę wsi Klein Reinkendorf na Akowo, jednakże w 1950 roku na sesji Gminnej Rady Narodowej uchwalono nazwę: Warzymice. W tym samym roku w wsi powstała spółdzielnia produkcyjna, która funkcjonowała do 1957 roku, aż przekształcono ją w Państwowe Gospodarstwo Rolne. W 1957 roku sołtysem został Adolf Siergiej. W 1998 roku we wsi mieszkało 230 osób z których 65 utrzymywało się z rolnictwa. Uprawy w Warzymicach obejmowały 220 ha gruntów rolnych. Z dawnej zabudowy zachowało się 22 budynki, kolejne 15 zbudowano już po 1945 roku.

Zobacz też



IES64.png
Autor opracowania: Marek Łuczak