Ziemowit Szuman: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
()
Linia 30: Linia 30:


Jako artysta rozpoczynał od malowania pejzaży górskich. W latach 50. powstały martwe natury (''Martwa natura z butelkami''), obrazy o tematyce robotniczej (''Pejzaż z fabryką'', ''Robotnik przy tokarce'') oraz prace oparte na folklorze łowickim. Po przyjeździe do [[Szczecin|Szczecina]] jego zainteresowania skierowały się ku morzu (uwydatnienie motywu żywiołu). W swoich pracach malarskich często sięgał do poezji Charlesa Baudelaire’a, np. w cyklu ''Kwiaty zła'', składającego się z kilkudziesięciu obrazów zainspirowanych przeżyciami rodzinnymi i waśniami środowiska twórczego. Kolejne manifesty artystyczne znajdowały odzwierciedlenie w cyklach: ekologicznym – ''Kompozycje biologiczne'', i kosmicznym – ''Kompozycje kosmiczne'' (tempera ''W kosmosie'', olej ''Pejzaż księżycowy'', gwasz ''Kataklizm''). Optymistycznym kontrapunktem był cykl ''Światy podwodne'' (1967-1969), w którym artysta podejmował obronę piękna i biologicznej urody świata. Charakterystyczny sposób malowania zyskał jego obrazom miano malarstwa „unerwionego”.  
Jako artysta rozpoczynał od malowania pejzaży górskich. W latach 50. powstały martwe natury (''Martwa natura z butelkami''), obrazy o tematyce robotniczej (''Pejzaż z fabryką'', ''Robotnik przy tokarce'') oraz prace oparte na folklorze łowickim. Po przyjeździe do [[Szczecin|Szczecina]] jego zainteresowania skierowały się ku morzu (uwydatnienie motywu żywiołu). W swoich pracach malarskich często sięgał do poezji Charlesa Baudelaire’a, np. w cyklu ''Kwiaty zła'', składającego się z kilkudziesięciu obrazów zainspirowanych przeżyciami rodzinnymi i waśniami środowiska twórczego. Kolejne manifesty artystyczne znajdowały odzwierciedlenie w cyklach: ekologicznym – ''Kompozycje biologiczne'', i kosmicznym – ''Kompozycje kosmiczne'' (tempera ''W kosmosie'', olej ''Pejzaż księżycowy'', gwasz ''Kataklizm''). Optymistycznym kontrapunktem był cykl ''Światy podwodne'' (1967-1969), w którym artysta podejmował obronę piękna i biologicznej urody świata. Charakterystyczny sposób malowania zyskał jego obrazom miano malarstwa „unerwionego”.  
Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Poznaniu i [[Szczecin|Szczecinie]], Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w zbiorach muzeów w Szwecji, Danii, Francji i USA.


Był członkiem Société des Artistes Independants (Paryż).
Był członkiem Société des Artistes Independants (Paryż).

Wersja z 19:26, 8 paź 2017

Ziemowit Szuman
artysta malarz
brak zdjecia
Data urodzenia 15 lipca 1901
Miejsce urodzenia Gołuchów
Data śmierci 17 października 1976
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 67A-1-10)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie



Ziemowit Szuman (1901-1976) – artysta malarz, organizator środowiska plastycznego w Szczecinie

Życiorys

Ziemowit Szuman urodził się 15 lipca 1901 roku w Gołuchowie. Był synem Mariana i Stanisławy z d. Plecińskiej. Od najmłodszych lat wychowywano go w tradycjach patriotycznych. Jego dziadek prawnik, dr Henryk Szuman, był obrońcą oskarżonych o udział w spisku Mierosławskiego, później posłem do pruskiego sejmu i prezesem Koła Polskiego w Berlinie.

Ziemowit Szuman od dzieciństwa obcował ze sztuką zgromadzoną w gołuchowskim zamku. Właściwie był malarzem samoukiem. W dwudziestoleciu międzywojennym często wyjeżdżał do Zakopanego, gdzie się leczył. Tam poznał Stanisława Ignacego Witkiewicza. W Krakowie pobierał nauki u Stanisława Kamockiego, a podczas pobytu w Paryżu u Othona Friesza w Académie de la Grande Chaumiér.

Po II wojnie światowej opuścił Poznań i wyjechał do Gorzowa. Jako referent kultury i sztuki przy tamtejszym starostwie organizował miejscowe muzeum. Później podobne muzeum organizował w Łowiczu.

W 1956 roku przeniósł się na stałe do Szczecina. Tu przystąpił do organizowania środowiska artystyczno-plastycznego. Przez 13 lat kierował Biurem Wystaw Artystycznych. Za jego kadencji szczecinianie mogli obejrzeć, m.in. współczesne malarstwo belgijskie, sztukę młodych artystów radzieckich, rzeźby i rysunki Henry Moore’a, grafiki amerykańskie, malarstwo Piotra Potworowskiego. Był kolejno prezesem i wiceprezesem związku twórczego plastyków szczecińskich, a także pomysłodawcą i organizatorem Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (biennale). Piastował funkcję komisarza pierwszych czterech wystaw. Później w ramach Festiwalu organizował plenery w Świnoujściu, na które zapraszał również artystów skandynawskich. Od 1963 roku był Rzecznikiem Dyscyplinarnym Zarządu Okręgu ZPAP w Szczecinie.

Jako artysta rozpoczynał od malowania pejzaży górskich. W latach 50. powstały martwe natury (Martwa natura z butelkami), obrazy o tematyce robotniczej (Pejzaż z fabryką, Robotnik przy tokarce) oraz prace oparte na folklorze łowickim. Po przyjeździe do Szczecina jego zainteresowania skierowały się ku morzu (uwydatnienie motywu żywiołu). W swoich pracach malarskich często sięgał do poezji Charlesa Baudelaire’a, np. w cyklu Kwiaty zła, składającego się z kilkudziesięciu obrazów zainspirowanych przeżyciami rodzinnymi i waśniami środowiska twórczego. Kolejne manifesty artystyczne znajdowały odzwierciedlenie w cyklach: ekologicznym – Kompozycje biologiczne, i kosmicznym – Kompozycje kosmiczne (tempera W kosmosie, olej Pejzaż księżycowy, gwasz Kataklizm). Optymistycznym kontrapunktem był cykl Światy podwodne (1967-1969), w którym artysta podejmował obronę piękna i biologicznej urody świata. Charakterystyczny sposób malowania zyskał jego obrazom miano malarstwa „unerwionego”.

Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Poznaniu i Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w zbiorach muzeów w Szwecji, Danii, Francji i USA.

Był członkiem Société des Artistes Independants (Paryż).

Od 1937 roku był żonaty z Janiną Kęszycką z Kęszyc h. Nałęcz. Miał dwóch synów, Andrzeja i Michała.

Zmarł 17 października 1976 roku w Szczecinie. Jest pochowany na Cmentarzu Centralnym (kw. 67A-1-10)

Wystawy (wybór)

Wycinek z „Kuriera Szczecińskiego” nr 6 z dn. 9 stycznia 1965

Wystawy krajowe

  • 1959 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (marzec-kwiecień)
  • 1960 – wystawa Ziemowita Szumana, Jerzego Brzozowskiego, Tadeusza Eysymonta, Edmunda Witkowskiego, Klub studencki „Pimpuś”, Szczecin (kwiecień)
  • 1960 – Wystawa Okręgowa w XV-lecie wyzwolenia Szczecina, Szczecin (kwiecień-czerwiec)
  • 1962 – I Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin (lipiec-sierpień)
  • 1961 – ogólnopolska wystawa malarstwa i rzeźby, Muzeum Narodowe, Warszawa (listopad-grudzień)
  • 1961-1962 – wystawa okręgowa Związku Polskich Artystów Plastyków, sala CBWA w Muzeum Pomorza Zachodniego, Szczecin (grudzień 1961-styczeń 1962)
  • 1962 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (wrzesień-październik)
  • 1963-1964 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (grudzień 1963-styczeń 1964)
  • 1964 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (styczeń-marzec)
  • 1964 – II Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin (lipiec-wrzesień)
  • 1965 – indywidualna wystawa malarstwa, Klub „13 Muz”, Szczecin (styczeń-luty)
  • 1965 – indywidualna wystawa malarstwa, Klub Spółdzielców, Szczecin (luty)
  • 1966 – III Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin (lipiec-wrzesień)
  • 1967 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (lipiec-sierpień)
  • 1968 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (czerwiec-lipiec)
  • 1968 – IV Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin (lipiec-wrzesień)
  • 1969 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (czerwiec-lipiec)
  • 1970 – indywidualna wystawa malarstwa, Szczecin (maj-lipiec)
  • 1970 – V Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin (lipiec-wrzesień)
  • 1978 – indywidualna wystawa malarstwa, BWA Szczecin, kuluary Teatru Lalek „Pleciuga”


Wystawy zagraniczne

  • 1965 – Paryż (Francja)
  • 1965 – Kopenhaga (Dania) - z grupą Spiren
  • 1966 – Salon des Indépendants, Paryż (Francja)
  • 1967 – Salon des Indépendants, Paryż (Francja)
  • 1967 – Kopenhaga (Dania) - z grupą Spiren
  • 1968 – Salon des Indépendants, Paryż (Francja)
  • 1969 – Salon des Indépendants, Paryż (Francja)
  • 1970 – Aarhus (Dania) - z grupą Spiren
  • 1970 – Rostock (NRD)
  • 1970 – Ryga (ZSRR)
  • 1970 – Biarritz (Francja)
  • 1970 – Salon des Indépendants, Paryż (Francja)
  • 1970 – Salon des Artistes Francais, Paryż (Francja)
  • 1970 – XI Salon International, Juvicy, Paris-Sud (Francja)
  • 1970 – Peintres Abstraits. Gal. Cimase de Paris (Francja)





Nagrody i wyróżnienia

  • nagrody na Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego
  • 1964 - nagroda ZPAP
  • 1970 – VII Grand Prix w Wielkim Finale
  • XXII Grand Prix Deauville



Odznaczenia

  • 1950 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski - za całokształt twórczości
  • 1962 – medal ZPAP



Ciekawostki



Bibliografia

Inne źródła

  • Strony internetowe: www.sedina.pl; www.losgardenios.com.pl; www.gorzow.com



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz