Antonina Sienicka

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Doc. dr Antonina Sienicka
botanik, dendrolog
brak zdjecia
brak zdjecia
doc. dr Antonina Sienicka
Data urodzenia 4 czerwca 1898
Miejsce urodzenia Zagwizdy k. Płońska
Data śmierci 13 października 1979
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Północny w Warszawie (kw. E-VII-IV-8-11)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie
Narodowość polska


Antonina Saturnina Lucyna Sienicka (1898-1979) – polska badaczka w zakresie botaniki, nauczyciel akademicki

Życiorys

Antonina Sienicka urodziła się 4 czerwca 1898 w rodzinie właściciela majątku ziemskiego Zagwizdy k. Płońska, Józefa Izydora Sienickiego i Marii z domu Komorowska. W latach 1913–1920 uczyła się na pensji Józefy Gagatnickiej w Warszawie. Naukę kontynuowała w powstałym z tej pensji Gimnazjum Humanistycznym Żeńskim pod wezwaniem Św. Teresy od Dzieciątka Jezus, gdzie w 1920 zdała maturę. Studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1920–1927, przez pierwsze dwa lata nauki matematyczno-fizyczne, od 1922 – botanikę. 20 marca 1931 otrzymała stopień doktora filozofii w zakresie botaniki na podstawie dysertacji O budowie kwiatów i procesach tworzenia pyłku u Hemerocallis fulva flore pleno (promotorem był prof. Zygmunt Wóycicki).

W latach 1929–1939 była zatrudniona w Katedrze Botaniki Ogólnej na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie na stanowisku asystenta, a następnie adiunkta. W grudniu 1939 została zwolniona z pracy przez litewskie władze w związku z wydarzeniami II wojny światowej. Podczas wojny pracowała kolejno w ogrodach miejskich i prywatnych ogrodach warzywnych w Wilnie (1940), jako siostra epidemiczka w litewskim Ministerstwie Zdrowia (1941–1942), jako nauczycielka biologii i geografii na kompletach tajnego nauczania w Ośrodku Tajnego Szkolnictwa Średniego w Wilnie (1942-1944) oraz jako rachmistrz w piekarni miejskiej w Wilnie (1944-1945).

Repatriowana z Wilna do Polski w maju 1945 roku znalazła się w Toruniu. Podjęła pracę nauczycielską w Gimnazjum Krawieckim, a po utworzeniu Uniwersytetu Mikołaja Kopernika została zatrudniona na stanowisku adiunkta w Katedrze Botaniki Ogólnej.

Od 1954 roku związana ze Szczecinem, gdzie przeniosła się do tworzącej się Wyższej Szkoły Rolniczej. Mianowana na stanowisko docenta w Katedrze Botaniki objęła funkcję dziekana Wydziału Rolniczego (1955–1956), a następnie prodziekana (do 1957). W Katedrze Botaniki pracowała do przejścia na emeryturę w 1968. Następnie przeniosła się do brata w Warszawie.

Docent Antonina Sienicka zmarła 13 października 1979 roku w Warszawie i została pochowana na warszawskim Cmentarzu Północnym (kw. E-VII-IV-8-11).

Praca naukowa

Antonina Sienicka prowadziła badania anatomiczne nad naroślami wywoływanymi przez mszyce na liściach porzeczki i przez nicienie na korzeniach zawilca wielkokwiatowego. Drugim nurtem były badania dendrologiczne w parkach miejskich Torunia i Szczecina oraz parkach podworskich w województwach: szczecińskim, koszalińskim i gdańskim, zaprezentowane w obszernych publikacjach monograficznych. Tematykę tę poruszała także w artykułach popularnonaukowych adresowanych do szerokiego odbiorcy.

Wybrane publikacje

1933O budowie kwiatów i procesach tworzenia się pyłku u Hemerocallis fulva L. fl. ploeno. Acta Soc. Bot. Pol. 1933, 6, 2, s. 296–334 1933 ― Włoski na zoocecidiach wywołanych przez Myzus ribis L. na porzeczkach (Ribes). Stud. Soc. Sci. Torun. D Bot. 1956, 1, 4, s. 1–45 1933 ― Mieszańce fiołków (Viola) z grupy Tricolors. Stud. Soc. Sci. Torun. D Bot. 1957, 2(1), 5, 72 ss. 1933 ― Przewodnik dendrologiczny po Toruniu i okolicy. PWN Łódź 1957, 143 ss. (wsp. Stefan Kownas) 1933 ― Obecny stan zadrzewienia miasta Szczecina. STN Wydz. Nauk Przyr.-Roln. 1962, 11, 1, 104 ss. (wsp. Stefan Kownas) 1933 ― Parki wiejskie województwa szczecińskiego. STN Wydz. Nauk Przyr.-Roln. 1963, 16, 116 ss. (wsp. Stefan Kownas)

Praca społeczna

Antonina Sienicka już podczas studiów w 1921 pracowała w Sekcji Informacyjnej Czerwonego Krzyża w Warszawie, gdzie społecznie prowadziła bibliotekę. W latach 1923–1925 pracowała społecznie w Zakładzie Systematyki Roślin Uniwersytetu Warszawskiego przy porządkowaniu zielników, a następie prowadziła społecznie bibliotekę Zakładu Botaniki Ogólnej w tej uczelni. W Toruniu prowadziła wykłady w Towarzystwie Uniwersytetów Robotniczych i współpracowała z Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego w doskonaleniu kadr nauczycielskich.
W Szczecinie była organizatorką i wieloletnią przewodniczącą Szczecińskiego Oddziału Ligi Ochrony Przyrody. W Szczecińskim Oddziale Polskiego Towarzystwa Botanicznego zajmowała się popularyzacją wiedzy botanicznej. W Szczecińskim Towarzystwie Naukowym była od 1957 sekretarzem i redaktorem wydawnictw II Oddziału Nauk Przyrodniczych i Rolniczych (przez 14 lat). Działała w Polskim Towarzystwie Przyrodników im. M. Kopernika w zarządzie – zarówno w Toruniu, jak i w Szczecinie. Uczestniczyła w pracach Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody. Na uczelni była zaangażowana w działalność Związku Nauczycielstwa Polskiego jako członek, mąż zaufania oraz przewodnicząca Zakładowej Organizacji Związkowej.

Odznaczenia i nagrody

  • Medal X-lecia Polski Ludowej (1955)
  • Złoty Krzyż Zasługi (1959)
  • Złota odznaka ZNP
  • Złota Odznaka „Gryf Pomorski” (1960)
  • Odznaka Tysiąclecia Państwa Polskiego (1964)
  • Złota Odznaka Ligi Ochrony Przyrody (1964)
  • Medal „Zasłużona dla Akademii Rolniczej w Szczecinie”
  • Nagroda zespołowa Ministra Szkolnictwa Wyższego (1965)
  • Nagrody rektorskie – wielokrotnie

Bibliografia



Autor opracowania: Elżbieta Skórska