Edmund Miłoszewicz

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
inż. Edmund Miłoszewicz
inżynier komunikacji, pedagog
brak zdjecia
Data urodzenia 8 marca 1927
Miejsce urodzenia Ciuliszki
Data śmierci 19 sierpnia 1997
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Edmund Miłoszewicz (1927-1997) – inż. komunikacji, pedagog

Życiorys

Edmund Miłoszewicz urodził się 8 marca 1927 roku w Ciuliszkach (obec. Litwa). Był synem Wincentego Miłoszewicza i Marii z d. Ejtminowicz. Języka polskiego uczył go dziadek. Wskutek różnych zawirowań politycznych, po wojnie, pod przybranym nazwiskiem uciekł do Bydgoszczy. Tu zamieszkał u swojego wuja, Stanisława Ejtminowicza, który z wykształcenia był geodetą. Zaczął pracować w zakładach farmaceutycznych. Wieczorowo chodził do gimnazjum, a potem do liceum. Mimo iż na Litwie nie uczęszczał do żadnej polskiej szkoły, egzamin maturalny zdał z pierwszą lokatą. Dzięki temu przypadł mu wybór dowolnej uczelni technicznej w kraju. Jeszcze w trakcie pracy i nauki dorywczo uczył się podstaw geodezji i praktykował pod kierunkiem wuja.

Studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Gdańskiej, a później na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej (1956).

Po ukończeniu studiów przeniósł się do Szczecina, gdzie został zatrudniony w Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych jako kierownik budowy.

W latach 1965-1987 pracował na stanowisku zastępcy dyrektora i naczelnego inżyniera w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Robót Drogowych (późniejsze Komunalne Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych) w Szczecinie. Zajmował się m.in. budową i przebudową tras i węzłów komunikacyjnych.

Był jednym z najbardziej zasłużonych specjalistów z zakresu modernizacji układów komunikacyjnych miasta. Z jego inicjatywy wprowadzono wiele usprawnień w budownictwie komunalnym.

W latach 1966-1975 społecznie zajmował się doradztwem technicznym w Wojewódzkim Klubie Techniki i Racjonalizacji przy szczecińskim oddziale Naczelnej Organizacji Technicznej. Ponadto był konsultantem w Biurze Studiów i Projektów Rozwoju Przestrzennego Województwa Szczecińskiego (1972-1975). Działał także w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Komunikacji. W latach 1987-1997 był jego Sekretarzem. Za wieloletnie zasługi otrzymał tytuł członka honorowego Oddziału Szczecińskiego SIiTK.

Pracował także jako pedagog. W latach 1961-1965 był asystentem w Katedrze Geodezji na Politechnice Szczecińskiej. Przez wiele lat nauczał także w Technikum Kolejowym w Szczecinie.

Był wieloletnim członkiem NOT oraz Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji.

Żonaty z Kazimierą z d. Siodłowską (1930-2008). Córka Grażyna, absolwentka Wydziału Budownictwa Politechniki Szczecińskiej i Østfold University College w Halden, prowadzi rodzinną firmę samochodową w Norwegii. Syn, Olgierd Jerzy, jest architektem. Prowadzi biuro architektoniczne w Londynie.

Zmarł 19 sierpnia 1997 w Szczecinie. Został pochowany 26 sierpnia na Cmentarzu Centralnym (kw. 43A-6-10).

Z prywatnego archiwum



Nagrody i wyróżnienia

  • wpis do „Księgi Zasłużonych NOT”
  • Członek Honorowy Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji



Źródła

  • Informacje i materiały uzyskane od córki, Grażyny Miłoszewicz



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz