Eugeniusz Ołubek

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Ołubek
ekonomista, działacz partyjny i polityczny
Data urodzenia 30 października 1925
Miejsce urodzenia Żyrardów
Data śmierci 12 czerwca 1976
Miejsce śmierci Warszawa


Eugeniusz Ołubek (1925-1976) – ekonomista, działacz partyjny i polityczny, I sekretarz KW PZPR w Szczecinie

Życiorys

Eugeniusz Ołubek urodził się 30 października 1925 roku w Żyrardowie w rodzinie robotni­czej. Był synem Stanisława i Genowefy. Jego rodzice zatrudnieni byli w przemyśle włókienniczym. Nawiązując do tradycji rodzinnej, podjął pracę jako tkacz w Żyrardowskich Zakładach Przemysłu Lniarskiego (1942-1944). W latach 1945—1947 odbył zasadniczą służbę wojskową. Po jej ukończeniu powrócił do zakładów lniarskich. Początkowo zatrudniony był jako tkacz, a później jako podmajster. Równocześnie uczęszczał do Technikum Włókienniczego w Łodzi jako słuchacz (1948-1950). W 1950 roku został majstrem w ŻZPL. Podjął studia wyższe, uzyskując tytuł magistra ekonomii. Był słuchaczem Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR (od 1 października 1960 do 31 lipca 1962). W dniu 15 grudnia 1948 roku wstąpił do PZPR.

Od 1951 roku pracował jako na­czelnik wydziału w Ministerstwie Przemysłu Lekkiego. W 1955 roku przeszedł do pracy w pionie ekonomicznym w Ko­mitecie Centralnym PZPR. Kolejno sprawował funkcje instruktora Wydziału Przemysłu Lekkiego (od 25 października 1955 do 1958), starszego instruktora Wydziału Ekonomicznego (od 13 marca 1958 do 1960), starszego instruktora Wydziału Organizacyjnego (od 17 lipca 1962 do 1963), inspektora Wydziału Organizacyjnego (od 19 lipca 1963 do 1969), zastępcy kierownika Wydziału Organizacyjnego (od 7 stycznia 1969 do 1971).

W dniu 11 stycznia 1971 roku został wybrany I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie po odwołaniu z tego stanowiska skompromitowanego Antoniego Walaszka. Był jednym z uczestników rozmów pomiędzy delegacją rządową z I sekretarzem KC PZPR Edwardem Gierkiem na czele a stoczniowcami (24 stycznia 1971). W następnych dniach podjął się mediacji pomiędzy KZ PZPR w Stoczni im. A. Warskiego a Komitetem Robotniczym tego zakładu w kwestii styczniowego strajku. Miał łatwość nawiązywania kontaktu z ludźmi. Jego wystąpienie podczas XII Konferencji Sprawozdawczo-Wyborczej KZ PZPR w Stoczni (30 stycznia 1971), podczas którego przedstawił szerzej swoją osobę i zaprezentował główny zarys zadań, jakie chciałby wspólnie ze stoczniowcami zrealizować, przysporzyło mu wielu zwolenników. Język, jakim posługiwał się nowy kierownik wojewódzkiej instancji partyjnej, zdecydowanie odbiegał od dotychczasowego standardu, przydając mówcy niespotykanego dotąd szacunku, który będzie zresztą z miesiąca na miesiąc rósł (E. Krasucki). Był m.in. orędownikiem rozważenia postulatów przedstawicieli strajkujących zakładów pracy Szczecina stosownie do możliwości ich realizacji, a także zmian w zakresie spraw socjalno-bytowych. Opowiadał się za otwartymi zebraniami partyjnymi. Widział konieczność zmian personalnych, zwłaszcza na kierowniczych stanowiskach, kierując się jednak rozwagą i umiarem. Zwracał uwagę na trudną sytuację w budownictwie mieszkaniowym w mieście.

Funkcję I sekretarza KW sprawował do 8 września 1971 roku. Mimo rezerwy, z jaką początkowo środowiska partyjne i robotnicze Szczecina przyjęły jego wybór na I sekretarza KW, oraz dość krótkiego okresu sprawowania władzy, zapisał się pozytywnie w pamięci szczecinian: Dotychczas nie było, żeby I Sekretarz chodził po ulicach i sklepach, był nawet znanym i cieszył się dobrą opinią wśród bezpartyjnych.

Po powrocie do Warszawy został kierownikiem Wydziału Ogólnego (od 7 września 1971) i zastępcą członka KC PZPR (od 11 grudnia 1971). Obie te funkcje sprawował aż do śmierci.

Był członkiem Komitetu ds. Rolnictwa KC PZPR.

Zmarł 12 czerwca 1976 roku w Warszawie. Został pochowany w Alei Zasłużonych (I boczna) na Powązkach Wojskowych.

Odznaczenia

  • Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski



Bibliografia

  • Eryk Krasucki, Przesilenie. Szczecińskie społeczeństwo i władza w styczniu i lutym 1971 r., IPN Szczecin 2016
  • Eugeniusz Ołubek, „Kurier Szczeciński” 1971 nr 10, s. 1





IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz