Gustav Sievert
| Gustav Sievert | |||
| pedagog | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 23 marca 1823 | ||
| Miejsce urodzenia | Dąbie | ||
| Data śmierci | 29 czerwca 1906 | ||
| Miejsce śmierci | Szczecin | ||
| Narodowość | niemiecka | ||
Gustav Sievert (1823-1906) – pedagog.
Życiorys
Alexander Gustav Sievert urodził się 23 marca 1823 r. w Dąbiu (obecnie dzielnica Szczecina). Uczęszczał do Vereinigtes Königliches und Stadtgymnasium w Szczecinie, które ukończył po otrzymaniu świadectwa dojrzałości 21 września 1844 r. Studiował teologię na uniwersytecie w Bonn, Halle i Greifswaldzie.
Po ukończeniu studiów Sievert uczył jako nauczyciel w Höhere Mädchenschule (późniejsza Gesenius’sche Schule) w Szczecinie. W 1853 r. został zatrudniony na stanowisku nauczyciela pomocniczego (Hilfslehrer) w Friedrich-Wilhelms-Schule. Rok później awansował na młodszego nauczyciela (Kollaborator), a w 1856 r. objął funkcję nauczyciela zwyczajnego (ordentlicher Lehrer). Powierzono mu nauczanie języków - niemieckiego, francuskiego i łaciny oraz religii. Był też wychowawcą klasy czwartej.
Sievert w 1860 r. założył prywatną Höhere Knabenschule, którą kierował do 1868 r. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora Schiller-Realgymnasium. Jako dyrektor uczył w niej języków - niemieckiego, francuskiego oraz historii, geografii. Był też wychowawcą klasy drugiej. Dzięki jego staraniom szkoła w 1881 r. otrzymała nowy gmach przy Schillerstrasse (obecnie ul. Mazowiecka). W dowód uznania nadano mu Roter Adlerorden IV. Klasse.
Gustav Sievert w 1890 r. przeszedł w stan spoczynku. Zmarł 29 czerwca 1906 r. w Szczecinie.
Rodzina
15 czerwca 1856 r. Gustav Sievert poślubił Elise Albertine Friederike Gaede (1833-1905). Z tego małżeństwa pochodzi sześcioro dzieci: Anna (1857-1899), Ernst (1859-1889), Otto Emil Eduard (1861-?), Lisbeth (1864-1867), Carl Heinrich (1868-?) i Gertrud (1870-?).
Bibliografia
• Programm des Schiller-Realgymnasiums zu Stettin. Ostern 1891. Stettin 1891, s. 14-15.
• Sievert, Ernst-Oskar. Geschichte der Familie Sievert mit besonderer Berücksichtigung der ältesten Linie. Bad Mergentheim 1937, s. 23-29.
