Władysław Górski
| Władysław Górski | |||
| profesor nauk prawnych | |||
| |||
| Data urodzenia | 22 stycznia 1917 | ||
| Miejsce urodzenia | Szymanowice w woj. wielkopolskim | ||
| Data śmierci | 20 lutego 2015 | ||
| Miejsce śmierci | Szczecin | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 42 A/17/9) | ||
| Lokalizacja grobu | zobacz na mapie | ||
Władysław Górski (1917–2015) – profesor nauk prawnych w zakresie prawa transportowego i ubezpieczeniowego, nauczyciel akademicki, współzałożyciel Uniwersytetu Szczecińskiego
Życiorys
Władysław Górski urodził się 22 stycznia 1917 w Szymanowicach nad Prosną w rodzinie Wojciecha i Katarzyny. Maturę zdał w Gimnazjum im. Sułkowskich w Rydzynie k. Leszna w roku 1935, a dyplom magistra praw otrzymał na Uniwersytecie Poznańskim 1 lipca 1939 roku. Był ochotnikiem w kampanii wrześniowej 1939 roku, po której trafił do niewoli sowieckiej. Udało mu się stamtąd zbiec i przez Słowację, Węgry, Jugosławię, Grecję oraz Turcję przedostać się do armii polskiej na Środkowym Wschodzie. Jako żołnierz Brygady Karpackiej w latach 1940‑1942 brał udział w kampanii północnoafrykańskiej (m.in. Tobruk, Ghazala i Mechili). W latach 1943-45 w ramach II Korpusu odbył całą kampanię włoską, m.in. Monte Cassino, Bolonia, Ankona, początkowo w stopniu podchorążego, a później oficera. W maju 1945 roku został oddelegowany jako przedstawiciel Korpusu do Sztabu Głównego Sprzymierzonych w Paryżu, gdzie współdziałał w nietypowej akcji wyodrębniania spośród niemieckich jeńców wojennych żołnierzy narodowości polskiej, przymusowo wcielonych do armii niemieckiej, i werbowania ich do II Korpusu Polskich Sił Zbrojnych. W sierpniu 1945 roku powrócił do macierzystej jednostki stacjonującej we Włoszech w rejonie Porto San Giorgio (na południe od Ankony). Stamtąd w czerwcu 1946 roku został przetransportowany do Wielkiej Brytanii, gdzie przez kilka miesięcy stacjonował w miasteczku Amersham (ok. 25 mil na północny‑zachód od Londynu), tam doczekał się demobilizacji II Korpusu (wrzesień‑listopad 1946 roku). Czynną służbę wojskową Władysław Górski zakończył w stopniu kapitana, z licznymi odznaczeniami bojowymi. W listopadzie 1946 roku – jako jeden z nielicznych oficerów 3 Dywizji Strzelców Karpackich – zgłosił swój powrót do kraju; jego statek wyruszył z Glasgow 29 listopada 1946 roku. Powrócił do Poznania, gdzie mieszkał przed wojną, a stamtąd udał się do Szczecina.
Okres szczeciński
Od 1946 roku był związany ze Szczecinem, gdzie podjął pracę w Akademii Handlowej w Szczecinie (obecnie Uniwersytet Szczeciński), od 1947 roku był zatrudniony jako adiunkt. W 1948 roku otrzymał stopień doktora nauk prawnych Uniwersytecie Poznańskim po obronie dysertacji Przeniesienie własności w nowym prawie rzeczowym (promotor: prof. Alfred Ohanowicz) i awansował na stanowisko zastępcy profesora. W latach 1951–1952 oraz 1953–1956 pełnił funkcję dziekana Wydziału Transportu na szczecińskiej uczelni. Jednocześnie był kierownikiem Katedry Prawa Cywilnego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (w latach 1950–1954). Status docenta uzyskał w 1958 roku na podstawie monografii List przewozowy. Studium prawne. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1965 roku, a tytuł profesora zwyczajnego – w 1976 roku.
W latach 1982-1985 był wiceprzewodniczącym Komitetu ds. Powołania Uniwersytetu w Szczecinie – w dużym stopniu przyczynił się do powołania w 1985 roku Uniwersytetu Szczecińskiego. W latach 1982–1988 był prezesem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (członkiem był od 1956). Należał także do Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników Ubezpieczeniowców (AIDA). Był ponadto prezesem Klubu Byłych Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
W 1987 roku przeszedł na emeryturę, ale pracował nadal jako kierownik Katedry Prawa obsługującej dwa wydziały ekonomiczne Uniwersytetu Szczecińskiego.
Pracował także jako kierownik Katedry Prawa Gospodarczego w Bałtyckiej Wyższej Szkole Humanistycznej w Koszalinie oraz w Wyższej Szkole Humanistycznej w Koszalinie.
Foto: Elżbieta Skórska
Władysław Górski zmarł 20 lutego 2015 w Szczecinie i został pochowany na szczecińskim Cmentarzu Centralnym (kw. 42 A/17/9).
Żoną była Halina Trębicka, z którą miał córkę Danutę (ur. 1951) i syna Mirosława Piotra (ur. 1952).
Jego bratem był Józef Górski (1904–1983), profesor prawa.
Praca naukowa
Profesor Władysław Górski specjalizował się w prawie transportowym – wydał ponad 500 publikacji w kraju i za granicą w ośmiu językach. W późniejszych latach zajmował się regulacją prawną zobowiązań, zwłaszcza regulacją umów przewozu i umów związanych z przewozem, m.in. czarteru, spedycji, składu, ubezpieczenia. Profesor jest uznawany za jednego z klasyków nauki prawa przewozowego oraz ubezpieczeń transportowych.
Wybrane publikacje
- 1959 – List przewozowy. Poznań 1959
- 1964 – Ubezpieczenie transportowe. Warszawa 1964 (3 wyd.)
- 1970 – Prawo przewozowe. Warszawa 1970 (3 wyd.)
- 1972 – Umowa przewozu. Warszawa 1972 (3 wyd.)
- 1987 – Problematyka prawna przewozu osób
- 1991 – Żołnierskim szlakiem przez Tobruk i Monte Cassino. Warszawa 1991
- 1993 – Moja droga do Szczecina
- 1998 – W mundurku i w mundurze przez świat
- 1998 – Prawo transportowe. Zielona Góra 1998
Odznaczenia i wyróżnienia
- Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (1945)
- Krzyż Monte Cassino (1945)
- Africa Star, Wlk. Brytania (1945)
- Italy Star, Wlk. Brytania (1945)
- World War Star, Wlk. Brytania (1945)
- Złoty Krzyż Zasługi (1954)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1965)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1987)
- Honorowy Obywatel Gminy Gizałki k. Koszalina (1995)
- Medal „Pro Memoria”
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1987)
- Złota odznaka Gryfa Pomorskiego
- Zasłużony dla miasta Szczecina
- Zasłużony dla województwa koszalińskiego
- Zasłużony dla województwa gorzowskiego
- Za zasługi dla obronności kraju – krzyż brązowy 2 razy, srebrny 1 raz
- tytuł „Zasłużony Obywatel Szczecina” (2000)
- doktor honoris causa Międzynarodowego Uniwersytetu w Delaware (USA, 1988)
- doktor honoris causa Uniwersytetu Szczecińskiego (1993)
- Międzynarodowe Centrum Biograficzne w Cambridge ujęło osobę profesora Władysław Górskiego w publikacji Who’s Who in Education (1987), a w 1989 zaliczyło go do grona 500 czołowych osobistości na świecie.
- Amerykański Instytut Biograficzny w Raleigh (USA) przyznał mu prestiżowy tytuł Człowieka Roku 1990.
Bibliografia
- Władysław Górski – biogram w Wikipedii (dostęp 13.11.2025)
- Eugeniusz Kowalewski, Władysław Wojciech Mogilski. Wspomnienie o Profesorze Władysławie Górskim (22.01.1917–10.02.2015) w pierwszą rocznicę śmierci. „Wiadomości Ubezpieczeniowe” 2016, 1 (dostęp 13.11.2025)
- Władysław Górski – biogram [w:] Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny. Wydaw. Interpress Warszawa 1984, s.256. ISBN 83-223-2073-6
- Władysław Górski – biogram [w:] Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3. Wydaw. Interpress Warszawa 1993, s.194. ISBN 83-223-2644-0
- Władysław Górski – biogram [w:] Kto jest kim w Polsce. Edycja 4. Wydaw. Polskiej Agencji Informacyjnej, s.266. ISBN 83-223-2691-2
- Władysław Górski – biogram [w:] Złota Księga Nauki Polskiej 1999. Wydaw. Helion Gliwice 2000, s.79. ISBN 83-7197-091-9
- Władysław Górski – biogram [w:] Złota Księga Nauki Polskiej 2000. Wydaw. Helion Gliwice 2001, s.79. ISBN 83-7197-432-9
- Władysław Górski – biogram [w:] Encyklopedia Szczecina. Wydanie Jubileuszowe z okazji 70-lecia polskiego Szczecina. Red. Tadeusz Białecki, Szczecińskie Towarzystwo Kultury, Szczecin 2015, s.286. ISBN 978-83-942725-0-0
