Witold Kolankowski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Kolankowski
inżynier elektryk, urzędnik konsularny
Data urodzenia 25 września 1885
Data śmierci 1948
Narodowość polska


Witold Kolankowski (1885-1948) – polski inżynier elektryk, urzędnik konsularny

Życiorys

Skończył wyższą uczelnię techniczną. W 1921 r. został pracownikiem cywilnym Oddziału II NDWP. W tym samym roku wstąpił również do polskiej służby dyplomatycznej, pełniąc najpierw funkcję urzędnika w Konsulacie RP w Antwerpii, w centrali MSZ, a następnie w wicekonsulacie pilskim. W międzyczasie 1 lipca 1924 r. uzyskał tytuł wicekonsula.

Począwszy od 15 lutego 1925 r. W. Kolankowski objął kierownictwo Agencji Konsularnej w Szczecinie. Była to dla niego pierwsza w pełni samodzielna i kierownicza funkcja. Zmuszony był on do organizowania placówki w atmosferze międzynarodowych sukcesów Rzeszy i szczególnie nasilonej propagandy antypolskiej. Władze prowincji pomorskiej uważały go za „halboffiziella” i nie uznawały go za partnera. Jako powód podawano brak informacji z Auswärtiges Amt, że w Szczecinie ma być otwarta polska placówka konsularna. Nie zmieniło tej sytuacji ponowne notyfikowanie W. Kolankowskiego w Auswärtiges Amt, dokonane przez poselstwo w Berlinie 23 marca 1925 r. Pomimo odbycia wielu wizyt w niemieckich urzędach, nie doczekał się on żadnej rewizyty, która byłaby potwierdzeniem przyjęcia do wiadomości jego urzędowania.

W Szczecinie urząd polski był powszechnie bojkotowany przez lokalne władze, nie przestrzegano przy tym żadnych zasad kurtuazji przyjętych w stosunkach z placówką konsularną obcego państwa. Bezpośrednie kontakty były wyłącznie natury technicznej i urzędowej. Natomiast oficjalnie bardzo często kierowali na agencję skargi do niemieckiego Urzędu Spraw Zagranicznych, z prośbą o interwencję w polskim poselstwie w Berlinie. W praktyce wszystkie konflikty na linii agencja – władze lokalne Pomorza Zachodniego załatwiane były za pośrednictwem przedstawicieli dyplomatycznych w stolicy Rzeszy.

Wobec braku pomocy ze strony administracji prowincji W. Kolankowski podjął na własną rękę starania o wynajęcie lokalu w Szczecinie. Ostatecznie w wyniku podjętych przez niego wielomiesięcznych poszukiwań zdecydował się on na wynajęcie pomieszczenia na Breitestrasse 46 (obecnie ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego). Oficjalne nie uznawanie konsulatu polskiego w Szczecinie przez władze niemieckie, stwarzało dodatkowe trudności w znalezieniu bardziej dogodnych warunków lokalowych. Po roku usilnych starań Witolda Kolankowskiego znaleziono wreszcie lokal w nowo wybudowanym domu, ale postawione warunki dzierżawy były dla rządu polskiego nie do przyjęcia. Wreszcie w maju 1926 r. wynajęto lokal w domu firmy Halig, w tak zwanym Pommernhaus przy ulicy Małopolskiej 15, co dało początek przeszło dwuletniej „wojnie” miedzy konsulatem polskim a firmą Halig. W. Kolankowski 1 stycznia 1927 r. służbowo został przeniesiony do innej placówki. Nie chcąc się narazić na nowe afronty i dowody lekceważenia, wyjechał ze Szczecina bez złożenia oficjalnych wizyt pożegnalnych, ani również wysłania lokalnym władzom „biletów pożegnalnych”, co było ogólnie przyjętym zwyczajem w stosunkach konsularnych.

W następnych latach pracował w polskich placówkach na terenie ZSRR: w Poselstwie RP w Moskwie (1927), w Konsulacie Generalnym RP w Mińsku (1927-1928), a także w Konsulacie RP w Leningradzie (1928). Począwszy od października 1928 r. do lutego 1929 r. pracował w centrali MSZ, po czym objął kierownictwo polskiego konsulatu w Rydze (1929-1932). Tytuł konsula II klasy uzyskał 11 marca 1929 r., a 1 stycznia 1935 r. – konsula generalnego. W latach 1932-1935 pracował w placówce konsularnej w Mediolanie, po czym w 1936 r. objął funkcję naczelnika wydziału w Departamencie Konsularnym MSZ. Po dwóch latach przeniesiony do placówki konsularnej w Mediolanie, gdzie przebywał do wybuchu wojny.

Odznaczenia

  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
  • Krzyż Komandorski Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)[1]

Przypisy

  1. W. Skóra: Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej w Szczecinie w latach 1925-1939, Słupsk 2001, s. 32.


Bibliografia

  • Skóra W., Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej w Szczecinie w latach 1925-1939, Słupsk 2001
  • Skóra W., Działalność polskiego wywiadu wojskowego w międzywojennym Szczecinie (1919-1939), „Przegląd Zachodniopomorski” 2011, nr 1.
  • Bródka A., Placówka wywiadowcza Oddziału II Sztabu Głównego (Generalnego) w Szczecinie, [w:] Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr 6/12

Zobacz też



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Anna Lew-Machniak