Edwin Walter
| Edwin Walter | |||
| dziennikarz, publicysta | |||
| |||
| Data urodzenia | 1 listopada 1932 | ||
| Miejsce urodzenia | Stryj | ||
| Data śmierci | 4 września 2000 | ||
| Miejsce śmierci | Szczecin | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 104-11-17) | ||
| Lokalizacja grobu | zobacz na mapie | ||
Edwin Walter (1932-2000) – dziennikarz, publicysta
Życiorys
Edwin Ryszard Walter urodził się 1 listopada 1932 roku w Stryju. Był synem urzędnika państwowego Antoniego Waltera, poległego w kampanii wrześniowej. Dzieciństwo spędził na Kresach. W 1945 roku wraz z matką i bratem został przesiedlony do Kwidzyna. Tu skończył szkołę średnią. Pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej w Olszanicy. Podjął studia filologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, skąd przeniósł się do Wrocławia. Tam w 1960 roku na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał magisterium.
Później wyjechał do Szczecina. Od 1964 roku rozpoczął pracę jako dziennikarz i publicysta. Pracował m.in. w szczecińskiej oświacie i krótko w Ośrodku Telewizyjnym. Od 1966 roku związany był z redakcją „Głosu Szczecińskiego”. Przez kilka lat kierował Działem Łączności z Czytelnikami. Pisał m.in. o problemach budownictwa mieszkaniowego, ale jego prawdziwą pasją stały się losy Polaków na Kresach przedwojennej Rzeczypospolitej i tzw. Ziemiach Odzyskanych, które publikował na łamach magazynowego wydania „Głosu”.
W początkowym okresie stanu wojennego (grudzień 1981 - styczeń 1982) współredagował „Wiadomości Szczecińskie”, gazetę zastępującą zawieszone czasowo dzienniki „Głos Szczeciński” i „Kurier Szczeciński”.
Mimo przejścia w 1995 roku na emeryturę, nadal utrzymywał ścisłe kontakty z redakcją „Głosu Szczecińskiego”. Rozpoczął pisanie książki Galicyjski brulion, której jednak nie ukończył.
Od 1964 roku datowała się jego współpraca z 12 Dywizją Zmechanizowaną. Aktywnie działał w Klubie Publicystów Wojskowo-Obronnych. W latach 1996-2000 członek zarządu szczecińskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy RP.
Zmarł 4 września 2000 roku w Szczecinie. Został pochowany 7 września na Cmentarzu Centralnym (kw. 104-11-17).
Artykuły w prasie (wybór)
- 1970 – Droga życia, „Głos Szczeciński” 1970 nr 56, s. 1
- 1981 – W zakładach pracy, „Wiadomości Szczecińskie” 1981 nr 4, s. 1-2
- 1982 – Na tropie marnotrawstwa, bałaganu i znieczulicy, „Wiadomości Szczecińskie” z dn. 5 stycznia 1982
- 1982 – Humanizm zawsze bliski żołnierskiemu sercu, „Wiadomości Szczecińskie” z dn. 12 stycznia 1982
- 1982 – Jedni z wielu, „Głos Szczeciński” 1982 z dn. 30 kwietnia, s. 5
- 1985 – Wojskowi korespondenci, „Dwunasta Zmechanizowana” (gazeta specjalna 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej) z dn. 15 marca 1985, s. 6
- 1988 – W zgodzie z opinią radnych. Nowa filozofia planowania przestrzennego, „Głos Szczeciński” 1988 nr 10, s. 3
- 1988 – Mieszkaniówka 1988 r. Projekt planu, „Głos Szczeciński” 1988 nr 14, s. 5
- 1991 – Złotodajna rzeka pod Szczecinem, „Głos Szczeciński” 1991 nr 153, s. 3
Nagrody i wyróżnienia
- 1975 - nagroda ministra obrony narodowej za propagowanie problematyki wojskowo-obronnej
- nagrody Klubu Publicystyki Wojskowo-Obronnej SDP (w tym II stopnia)
Odznaczenia
- 1972 – Brązowy Krzyż Zasługi
- 1972 – Złota Odznaka Honorowa TPPR
- 1975 – medal pamiątkowy „Za Zasługi dla 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej”
- 1975 – Medal XXX-lecia „Gryf Pomorski”
- 1982 – Złoty Krzyż Zasługi
- Złoty medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”
- Złota odznaka „Zasłużony dla Budownictwa”
Bibliografia
- Słowem i piórem. 50 lat dziennikarstwa na Pomorzu Zachodnim (pod red. Tadeusza Białeckiego), SDRP, Szczecin 1996
- Paweł Szulc, „Wiadomości Szczecińskie” [w:] Środki masowego zakłamania. Gadzinówki w czasie stanu wojennego (red. Sebastian Ligarski), IPN, Szczecin 2016
Inne źródła
- Prasa szczecińska
