Józef Stebelski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Stebelski
Data urodzenia 16 stycznia 1918
Miejsce urodzenia Mołotków
Data śmierci 7 marca 1977
Miejsce śmierci Zakopane


Józef Stebelski (1918-1977) - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Piechoty w Szczecinie.

Życiorys

Urodził się 16 stycznia 1918 roku w Mołotkowie, w powiecie krzemienieckim na Wołyniu. Syn Władysława i Ludwiki ze Schabikowskich. Maturę zdał w 1939 roku w Krzemieńcu. Podczas okupacji pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej. Studiował zaocznie w krzemienieckim Instytucie Matematyczno-Fizycznym. W szkole pracował do marca 1942 roku. Następnie zatrudnił się jako robotnik kolejowy.

29 kwietnia 1944 roku wstąpił ochotniczo do wojska. Po czteromiesięcznym Kursie Specjalnym Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie przydzielony do 33. Batalionu Pontonowo-Mostowego. 22 grudnia 1944 roku awansował na porucznika. W marcu 1945 roku został zastępcą dowódcy 3. Zmotoryzowanej Brygady Pontonowo-Mostowej ds. polityczno-wychowawczych. Walczył w Warszawie i rejonie Kostrzyna. 1 maja 1945 roku awansował na kapitana, a 15 grudnia tego samego roku na majora.

Po wojnie był szefem Wydziału Organizacyjnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, a następnie szefem Wydziału Organizacyjnego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP. W roku 1947 pracował na stanowisku szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. W latach 1947-1950 słuchacz Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po studiach starszy wykładowca taktyki ogólnej, szef Katedry Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów Fakultetu Ogólnowojskowego, szef Katedry Sztuki Operacyjnej i Wyższych Związków Taktycznych.

W latach 1954-1956 słuchacz moskiewskiej Wojskowej Akademii Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa. Krótko zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych – szef Oddziału I Operacyjnego w dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od grudnia 1956 roku dowódca 8. Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W październiku 1962 roku mianowany generałem brygady.

Od 2 grudnia 1962 do 5 stycznia 1965 dowódca 12. Dywizji Piechoty w Szczecinie. Następnie zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej, szef sztabu okręgu.

Od roku 1968 zastępca Głównego Inspektora Szkolenia, szef Inspekcji Szkolenia. 9 października 1968 roku mianowany generałem dywizji. W roku 1970 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w ZSRS. W roku 1972 przeniesiony do wykonywania zadań poza wojskiem w Urzędzie Rady Ministrów jako Pełnomocnik Rządu PRL ds. Pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i Przewodniczący Polskiej Delegacji w Komisji Mieszanej Polsko-Radzieckiej.

Zmarł 7 marca 1977 w Zakopanem.

Medale i odznaczenia (m. in.)

  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Krzyż Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Order Krzyża Grunwaldu III klasy
  • Brązowym Medalem Zasłużony na Polu Chwały
  • Order Czerwonego Sztandaru

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 3 (M-S). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz